Deel 10: Oprichting dierenkliniek

Binnenkort is het weer 1 juli en dan gaan mijn gedachten altijd weer terug naar de start van onze kliniek. Dat is nu 12 jaar geleden. Mijn echtgenoot Geert en ik hadden werk als dierenarts in een mooie dierenkliniek in Chaam. Wij hadden het daar best wel naar ons zin maar jong als wij waren dachten wij dat het veel beter kon. Dus begonnen wij te denken aan het oprichten van een eigen praktijk. De broer van Geert woonde destijds in Helmond in de nieuwe wijk Brouwhuis. Zo kwamen wij op het idee om aldaar te beginnen. Het was een jonge wijk die nog wel verder uitgebouwd moest worden maar er woonden veel jonge mensen en veel van hen hadden nog geen kinderen maar wel een hond of kat. Dat leek ons een ideale plek. Daar wij ons niet in de buurt van collega dierenartsen vestigden dachten wij dat dat waarschijnlijk voor hen ook geen probleem zou zijn. Dat bleek achteraf een misrekening.

Enthousiast begonnen we met het inrichten van onze praktijk aan het Elbeplantsoen. Het was een gewoon woonhuis waarvan we de benedenverdieping verbouwden tot praktijk en boven woonden wij in de slaapkamers. Prive was dat wel erg klein. Makkelijk was wel dat alles onder handbereik was. Omdat Geert echter bleef werken in Chaam om het financieel allemaal mogelijk te maken waren we daar toch niet veel. Geert moest vanwege zijn lange werkdagen door-de-week in Chaam blijven slapen. Hij was dus alleen in de weekenden thuis, als hij tenminste geen dienst had. Zelf was ik ook niet vaak "boven" want in de praktijk was altijd wel wat te doen, ook als er geen patienten waren. We vonden het fijn dat we vlak bij het bos woonden en onze honden Roy (Dobermann) en Laika (bastaard-fox) konden daar heerlijk rennen.

De hele familie hielp mee met de inrichting van de praktijk. Vooral de vader van Geert was apetrots dat zijn zoon dit avontuur begon. Hij geloofde er heilig in dat het een succes zou worden. De contacten met de gemeente verliepen via hem. Hij was het die ons uit de brand hielp toen de gemeente van ons eiste dat wij 3 parkeerplaatsen op eigen terrein moesten realiseren, anders zou het allemaal niet doorgaan. Hij regelde dat wij het stuk grond waar nu de huidige kliniek op staat in gedeeltes konden betalen zodat we op een deel daarvan al parkeerplaatsen konden aanleggen. Zo konden we toch aan onze verplichting voldoen en hadden de buren ook geen last van auto’s die voor hun huis werden geparkeerd. De buren waren ook fantastisch. Zij hebben nooit moeilijk gedaan en ons zelfs de eerste maanden enorm geholpen. We liepen veilingen van ziekenhuizen af voor 2e hands nog goed werkende apparatuur, nieuw konden we niet betalen. De wachtkamerstoelen die nu nog in de wachtkamer staan komen oorspronkelijk uit het St. Jozef ziekenhuis.

Twee weken voor de opening werd Geert zijn vader plotseling ernstig ziek. Hij werd direkt in het ziekenhuis opgenomen maar ze zijn er nooit achter gekomen wat hij precies mankeerde. Hij stierf een dag voor de opening. Omdat in alle kranten de opening al was aangekondigd hebben we toch op 1 juli zonder enige feestelijkheden de praktijk geopend. Het was een verdrietige tijd.

De eerste maanden kwamen er maar enkele klanten per dag maar langzaam maar zeker groeide het. Ik deed alles zelf (van schoonmaken, telefoon beantwoorden tot opereren) want een assistente konden wij nog niet betalen. Tot in december Angela kwam binnenlopen. Zij zocht een baantje als dierenarts-assistente. Ik vertelde haar dat wij daar de financiële middelen niet voor hadden en dat ze over een jaartje nog maar eens terug moest komen. Toch wilde zij graag bij ons komen werken en via het arbeidsbureau konden wij haar op leerbasis toch in dienst nemen. Dat was een stuk prettiger voor mij want met z’n tweeen werken is veel fijner dan overal alleen voor staan. Geert werkte immers nog steeds in Chaam. Angela is vervolgens nog 6 jaar bij ons in dienst gebleven.

Daar onze collega’s in Helmond destijds niet zo blij met ons waren deden we alle nacht en weekenddiensten zelf (gelukkig is er tegenwoordig wel een prettig contact). Als Geert voor de praktijk in Chaam dienst had moest ik ook telefonische achterwacht voor hem doen. Ik nam dan altijd maar op met: Goedendag U spreekt met Hanneke Moorman van de dierenartsenpraktijk. Ik hoorde dan wel aan de stem of het soort vraag of het een boer was vanuit Chaam (Geert werkte voornamelijk voor de landbouwhuisdieren) of een iemand met een hond of kat uit Helmond. Als het voor Geert was piepte ik hem op en dan belde hij mij weer terug om te vragen naar welk bedrijf hij moest. De boeren hebben nooit geweten dat hun telefoontje door iemand aan de andere kant van Brabant werd aangenomen.

Als je net begonnen bent met je eigen bedrijfje doe je soms rare dingen om het iedereen maar naar de zin te maken. Zo kan ik mij nog herinneren dat ik naar een klant ben gereden om daar een vlooienbandje bij de kat om te doen omdat ze dat zelf niet voor elkaar kreeg . Of het circus waar we (gelukkig was Geert erbij) midden in de nacht naar een kreupele kameel moesten kijken die echter met dat "kreupele" been wel iedereen uit zijn buurt wegmepte. Ook herinner ik mij het enorme konijn (een vlaamse reus) dat door de eigenaar niet meer gewenst was en bij ons werd achtergelaten. Ik vond het zielig om zo'n groot konijn in een hokje te stoppen dus liet ik hem in onze tuin lopen. Binnen een dag waren alle planten of uitgegraven of aangegeten. De dierenambulance kwam zeer regelmatig en bracht een keer een jong aangereden ree'tje met een gebroken poot. De poot hebben we geopereerd en daarna gespalkt. Vier weken is hij door ons verzorgd. Alle kinderen van de buurt kwamen kijken. Hij is daarna naar een kinderboederij gegaan. We haalden er zelfs de krant mee.

Het was toch een leuke tijd en veel klanten die toen vertrouwen in ons hadden en die nu nog steeds van onze diensten gebruik maken blijven een bijzonder plaatsje in mijn hart houden.

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor