Deel 11: Oprichting dierenkliniek 2

Vorige keer vertelde ik hoe we 12 jaar geleden gestart waren met onze dierenartsenpraktijk aan het Elbeplantsoen. Terwijl ik dag en nacht bezig was met de opbouw van onze eigen praktijk, bleef Geert de eerste 2 jaar werken in Chaam om de kost te verdienen. Hij was daardoor maar erg weinig thuis. Gelukkig kon hij daarna een baan krijgen in de buurt bij dierenarts Stassen in een grote paardenpraktijk in Venlo. Hierdoor was hij in ieder geval s' avonds thuis. En als hij geen weekenddienst had, ook in het weekend.

Webegonnen al vrij snel met de plannen voor de bouw van de nieuwe praktijk want echt goede diergeneeskunde verlenen in zo'n kleine ruimte was naar ons idee niet optimaal. In de omgebouwde huiskamer van het pand gebeurde alles in één ruimte. De huiskamer was behandelkamer, röntgenkamer, laboratorium en operatiekamer tegelijk. We hadden wel apart een (kleine) wachtkamer. De garage was omgebouwd tot opnameruimte voor de zieke dieren en magazijn. We kwamen via de dierenartsenpraktijk te Gemert in contact met een goede architekt: Dhr. Rasenberg. Aan hem hebben we veel te danken, hij heeft veel tijd en energie gestoken in dit projekt . Ik zie hem nog zitten op onze oude studenten meubelen (van ooms en tantes voor nop gekregen) in onze te kleine woonruimte. Samen bedachten we de mooiste plannen en bekeken wat financieel nog net haalbaar was.

Odertussen groeide de praktijk gestaag. Er kwamen naast onze vaste assistente Angela verschillende stagaires werken. Zo kwam er 9 jaar geleden een mannelijke stagaire bij: Jan Hein. Ik vond dat eerst maar niks, een assistente hoorde (naar mijn idee) vrouwelijk te zijn. Maar hij wilde graag op de zaterdag stage lopen, want hij werkte door de week bij Philips en had daar een goede baan. Daar het ook toen al niet zo makkelijk was om personeel op de zaterdag te krijgen kwam dat eigenlijk wel goed uit. Dus hij mocht komen. Een schot in de roos, hele zaterdagen hielp hij mee van s' ochtends vroeg tot vaak diep in de nacht. Destijds deden wij namelijk nog alle weekenden zelf dienst. Hij was en is er altijd, ondanks een eigen (gezellig) gezin. Omdat vroeger alles nog in dezelfde ruimte gebeurde, stond hij vaak naast de behandeltafel. Veel nieuwe klanten dachten dan ook dat ik de asistente en hij de dierenarts was. Ze begonnen dan het hele verhaal aan hem te vertellen en zagen mij niet staan (hoewel ik er de humor wel van inzag, was ik er toch nooit zo blij mee). Hij trok zich dan discreet terug en als dat nog niet hielp, greep ik in en maakte de klant duidelijk dat ik, hoewel klein en vrouwelijk, toch echt de dierenarts was.

Ee apart verhaal uit die tijd is het verhaal van een aangereden herdershond. De eigenaar wilde dat er alles aan gedaan werd om haar beter te maken. Na een moeilijke botoperatie konden we echter de eigenaar niet bereiken. Het telefoonnummer en het adres klopte niet. Later bleek dat de eigenaar in de gevangenis zat. We hebben nooit meer wat van hem gehoord. Wat doe je dan met de hond. Normaal gaat zo'n dier naar het asiel . De hond had echter een intensieve nazorg nodig en ik betwijfelde of daar in het asiel wel tijd voor was. Dus hebben we haar twee maanden gehouden en daarna een geschikt tehuis voor haar gezocht. Als zo'n hond een paar dagen bij je in de opname ligt ga je je toch hechten aan zo'n dier. Dit speelde zeker 10 jaar geleden en de hond is na diverse goede jaren inmiddels overleden.

Ok werd er door de dierenambulance een keer een hele dikke herdershond op leeftijd binnen gebracht. De hond was zeker 2x zo breed als hij hoorde te zijn. De eigenaar was niet te achterhalen. Ik vond het een uitdaging om deze hond weer tot normale proportie's terug te brengen en hem dan te herplaatsen. Wandelen kwam echter niet in het woordenboek van deze hond voor. Na een klein ommetje gaf hij er al de brui aan, ondanks de "aanmoedigingen" van onze eigen honden. Na een maand was er nog niets af van het gewicht. Sindsdien heb ik groot respect voor alle eigenaren die hun te dikke hond willen laten afvallen. Het duurt lang! De hond heeft gelukkig zijn laatste jaar bij zeer liefdevolle mensen kunnen slijten. Slank is hij nooit geworden maar hij kon zich redelijk goed redden.
Regelmatig werden honden en katten gewond binnen gebracht zonder dat er een eigenaar zich meldde. Veel van die dieren zijn via de kliniek, (na de wettelijke periode van 2 weken) herplaatst bij klanten of medewerkers van onze kliniek geplaatst. U herinnert zich het kooitje achter de balie misschien nog wel.

Ver jaar na de start van de praktijk nam Geert ontslag en ging zich full-time bezighouden met de nieuwbouw van de nieuwe dierenkliniek, de toenemende administratie (daar had ik niet veel kaas van gegeten en het interesseerde mij ook niet), de paarden, de bijzondere dieren (reptielen) en de kunstmatige inseminatie bij honden.

Vjf jaar na de start kwam er part-time een nieuwe dierenarts bij: Petra. Even daarna verhuisden we naar het nieuwe pand. Wat ik mij vooral nog herinner was dat we zo veel hulp hadden met de verhuizing. De praktijk ging namelijk "gewoon" door. Daarnaast schaamde ik mij nogal voor de oude studentenmeubelen die over straat gingen en regelrecht van de kringloop winkel leken te komen. Maar de praktijk zag er pico-bello uit en we werkten er met heel veel plezier. Pas na een jaar hebben we de officiele opening gehouden. We wilden eerst dat alles goed voor elkaar was. Die opening was in mei 1993. Trots al een pauw liepen niet alleen Geert en ik, maar ook alle medewerkers rond. Het opbouwen en gaande houden van onze kliniek is namelijk niet alleen onze verdienste. Alle medewerkers hebben zich altijd voor 200% ingezet en zonder hen ( en hun "aanhang") hadden wij dit nooit kunnen realiseren.

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor