Deel 33: Bezoek aan een Amerikaanse kliniek voor bijzondere dieren (deel 1)

Al zeker 10 jaar was het een droomwens van mij om minstens 2 maanden naar Amerika te gaan om daar in verschillende Amerikaanse dierenklinieken rond te kijken en eventueel mee te werken. Dat laatste is echter verboden, je moet als dierenarts uit een ander land eerst enkele examens afleggen voor je als praktiserend dierenarts in Amerika aan de slag mag. Dus dat werd alleen maar kijken, maar met een notitieblokje in de hand was het voldoende interessant. Bovendien is het ook wel eens leuk om niet zelf de verantwoordelijkheid te dragen voor "moeilijke" patiënten. Daarmee bedoel ik dan met name patiënten die een moeilijk te diagnosticeren aandoening hebben en erg ziek zijn. En natuurlijk staan de beste stuurlui aan wal.

Afgelopen jaar was het er dan toch eindelijk van gekomen hoewel het geen 2 maanden werden maar 3 weken. De uiteindelijke doorslag was het feit dat mijn echtgenoot ( ook dierenarts) en ik tijdens een internationaal congres werden uitgenodigd door de bekende dierenarts Susan Brown om haar kliniek in Chicago te bekijken. Al vele jaren was ik onder de indruk van de wetenschappelijke literatuur die zij schreef. Hoewel wij elkaar maar hooguit een half uurtje hadden gesproken nodigde zij ons gastvrij uit om bij haar thuis te komen logeren. Een aanbod waarbij ik een gat in de lucht sprong.

Na de nodige E mails ( wat een machtig mooi medium om over de hele wereld snel contact te leggen) werd de reis gepland in februari. Dat was de rustigste tijd in onze kliniek. Helaas echter hartje winter in Chicago. Om enigszins aan het land en de taal te wennen hadden we toch maar eerst een paar dagen een hotel geboekt in hartje Chicago. Mijn Engels is namelijk niet van heel hoog niveau en veel tijd om dat op te krikken was er niet door de drukke werkzaamheden in de praktijk. Opvallend is echter dat ik nog nooit een Amerikaan heb zien (glim)lachen om mijn soms toch wat lachwekkende Engelse gebrabbel. Integendeel men was steeds bijzonder hulpvaardig. Daar de meeste (wetenschappelijke) artikelen in het Engels worden geschreven was de Engelse medische terminologie gelukkig geen enkel probleem. Bovendien had ik een paar jaar daarvoor een uur lang een Engelstalige lezing moeten geven over ziektes bij de fret voor een internationaal gezelschap van dierenartsen. Die lezing had ik totaal uit mijn hoofd geleerd met de goede uitspraak erbij. De lezing ging perfect….. maar tijdens het vragenuurtje viel ik door de mand. Ik begreep de vraag wel en wist ook het antwoord maar ik kon mij niet makkelijk genoeg uitdrukken in het Engels om een vlot antwoord te geven. Niettemin had ik daar toch wel van geleerd hoe de medische termen uitgesproken dienden te worden.
E mailen in het Engels was in het begin ook een ramp. Om niet al te stom over te komen besteedde ik soms uren aan het schrijven van een kort berichtje.
Gelukkig begreep ik tijdens mijn verblijf alles (dacht ik, hoop ik…) betreffende mijn vakgebied, maar als er onverwachts een grapje werd gemaakt ging dat wel eens langs mij heen.

Chicago zelf is een zeer grote stad met in het centrum hoge imposante wolkenkrabbers. Voor het aantal inwoners dat er moet wonen zie je echter maar weinig mensen op straat. Nu was het wel redelijk koud maar het schijnt dat Amerikanen liever autorijden dan lopen. Wel zie je op elke hoek een koulijdende, shabby geklede medemens die je aanklampt om een krantje te verkopen of om een sigaretje te bietsen. Het vormde een schril contrast met de vaak prachtige winkelcentra die in het centrum zijn te bezichtigen, gigantische gebouwen die met 10-20 verdiepingen alleen maar luxe winkels herbergen. Helaas allemaal met prijzen boven mijn budget Dat maakte het winkelen toch wel minder aantrekkelijk en tot grote opluchting van mijn echtgenoot hebben we dat dan ook maar kort gedaan.

Na een paar dagen werden wij verwacht in de kliniek van mijn grote voorbeeld: dierenarts Susan Brown. Haar echtgenoot zou ons ophalen van de metro want haar kliniek ligt in een van de buitenwijken van Chicago. Tijdens dit reisje van hooguit een half uur kwamen wij door een heel ander Chicago, wat een rotzooi, wat een armoe. Wat ben ik dan blij dat wij in ons "nette" Nederland wonen. Gelukkig lag de kliniek in een beter gedeelte van de stad, aan een drukke weg in een klein winkelcentrum. Wij werden allerhartelijkst ontvangen. Ik had voor onze reis wat nagevraagd over Amerikaanse etiquette; vrouwen werd niet altijd een hand gegeven en je neus snuiten in het openbaar zou ongepast zijn. Wij werden echter gelijk beiden vol op de wangen gezoend en mijn gesnotter van verkoudheid werd direct medelevend besproken.

De kliniek viel op het eerste gezicht wat tegen, de kleuren waren wat ouderwets (bruin, beige) en het oppervlak was maar iets groter dan dat van onze eigen kliniek.
Deze kliniek was de eerste in Amerika die zich had gespecialiseerd in de diergeneeskunde van bijzondere diersoorten en er werden dan ook géén honden of katten meer aangenomen. Met 8 dierenartsen werden voornamelijk vogels, knaagdieren, fretten en reptielen behandeld. Maar, de kliniek mocht dan qua uiterlijk wat tegenvallen de kwaliteit van de diergeneeskunde stond gelukkig op een hoog niveau en daar kwamen we uiteindelijk voor.

Bij binnenkomst werd de klant met zijn huisdier ontvangen aan een grote balie waar hij allervriendelijkst door een balie-assitente werd verwelkomd en ingeschreven. 12 uur per dag waren 3 balie-assistentes continue bezig telefoon aan te nemen, klanten te ontvangen en patiënten na operatie mee naar huis te geven. Dit alles op een vriendelijke en kundige manier. Later gedurende ons verblijf zagen wij hoeveel stress zij te verduren kregen en hoe zij soms "achter" hun tranen de loop lieten gaan als ze weer eens klem zaten tussen een moeilijke of veeleisende klant en de altijd druk bezige dierenarts. Maar…. ze bleven altijd correct naar de klanten! Ik had bewondering voor hun "stressbestendigheid".

Achter was een grote centrale ruimte met daarom heen een vijftal kleine spreekkamers. Deze kleine spreekkamers hadden geen ramen en ik werd er in het begin wat claustrofobisch van, maar alles went. Grappig is dat je als dierenarts niet eens zo heel lang in die spreekkamer staat. In Nederland gebeuren alle handelingen behalve het maken van rontgenfoto's en chirurgische ingrepen in de behandelkamer met de eigenaar erbij. In Amerika wordt slechts de ziektehistorie besproken in de behandelkamer en daarna gaat het dier met de dierenarts naar de centrale ruimte; daar wordt het dier gewogen, de nagels geknipt, bloed afgenomen en verder onderzocht. De eigenaar zit vervolgens rustig soms een half uur te wachten in dat kleine kamertje. Zodra het dier klaar is wordt het weer mee naar de behandelkamer genomen en wordt de behandeling doorgesproken. Voor de dierenarts werkt het wel prettig want je hebt rustig alle tijd om (vaak met behulp van een assistente) het dier te onderzoeken zonder afgeleid te worden door de soms overbodige informatie over het paargedrag van hun geliefde Kaketoe of de nieuwste kleding outfit voor hun fretje op de laatste plaatselijke frettenshow.

Achter liepen altijd voldoende assistentes rond, ongeveer 5 tegelijk en behalve de behandelkamers rondom waren er ook opname hokken in deze ruimte en was er via glazen wanden toezicht op de vogelverblijven. Ondanks het grote aantal dierenartsen was er maar 1 kleine operatie kamer waar net twee operatie tafels in konden. Er werd echter niet zo veel geopereerd en de dieren zijn natuurlijk over het algemeen kleiner dan honden en katten. Van de patiënten waren het meestal konijnen of fretten die werden geopereerd. Röntgenfoto's werden er wel veel gemaakt. Van zeker de helft van de aangeboden dieren werd een röntgenfoto gemaakt. Van kleine huisparkietjes tot grote vlaamse reuzen. Dat gebeurde altijd onder gasnarcose via een gasmaskertje. Dat lekt natuurlijk altijd narcosegas. En hoewel er natuurlijk een afzuiginstallatie was kon ik mij toch niet aan de indruk onttrekken dat er een luchtje bleef hangen gezien de grote hoeveelheid dieren die aan het gasmaskertje gingen. Maar hoewel het "not done" is om in gezelschap zomaar een sigaret op te steken mag je kennelijk wel de hele dag in de narcosegassen staan te werken.

Alle medewerkers van de kliniek of het nu de dierenartsen of de assistentes waren "tuttelden" regelmatig met de patiënten (met de dieren). De dieren werden veel geaaid, geknuffeld en gezoend. Dat is iets wat wij in het mogelijk nuchtere Nederland iets minder doen. Ik moest daar even aan wennen maar het getuigd van veel liefde en respect voor de dieren. Ik weet alleen niet helemaal zeker of de leguanen dat nu zo op prijs stelden, de fretjes in ieder geval wel.

Hanneke Moorman (dierenarts)

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor