Deel 36: Medewerker van de maand, Onze hond Cristo

Iedereen vindt zijn eigen hond natuurlijk de liefste en de mooiste. Daarin verschillen Geert en ik als hondenliefhebbers natuurlijk niet van andere hondeneigenaren. Toch wil ik in deze aflevering een ode brengen aan onze hond Cristo. Hij heeft namenlijk een belangrijke functie in onze kliniek.

Cristo is een Dobermann reu van 7 jaar. Wij hebben hem niet als pup gekregen. Als jonge hond zat hij ooit bij ons in de opname omdat er röntgenfoto van zijn kaken gemaakt moesten worden. Hij werd afgericht als politiehond maar liet te snel los met pakwerk. Omdat het verder een hond met een uitstekend karakter was wilde de eigenaar laten onderzoeken of er misschien een medische achtergrond was voor dit probleem. Toen viel de hond mij al op doordat hij zo rustig bleef in de opname. Hij lag heel gemoedelijk te wachten tot hij aan de beurt was. Gelukkig zijn de meeste honden rustig bij ons in de opname maar een Dobermann en zeker een (verder gezonde) jonge Dobermann kan nog wel eens wat ongedurig en onrustig zijn omdat hij niet op zijn eigen plek is.

Gelukkig bleek er geen medisch probleem te zijn en de eigenaar zou het nog een tijdje proberen. Bij onvoldoende resultaat zou hij hem terugtrekken uit de sport. Ik was onder de indruk van de hond en kon het niet laten om de eigenaar te vragen het ons te laten weten als hij ooit een nieuw tehuis zocht voor de hond. Daar was geen sprake van zei de eigenaar: Als hij niet voldeed in de sport mocht hij gewoon blijven wat het was verder een prima hond. Er gingen een paar maanden voorbij tot wij werden gebeld door de eigenaar. Hij zocht een nieuw tehuis want voor het pakwerk was hij niet geschikt en hij vocht af en toe met de andere honden en dat kon hij niet hebben in zijn kennel.

De koop was snel gesloten en inmiddels hebben wij Cristo al weer 6 jaar. Het vechten met andere honden hebben we kunnen beperken door hem te castreren. Het is natuurlijk niet zo prettig als de hond van de dierenarts andere honden verwond. Nou kunnen we dat natuurlijk wel weer hechten maar toch…

Sinds we Cristo 's nachts in de praktijk laten lopen hebben we al jaren geen inbraak meer gehad. Daarvóór hadden we 2 oudere honden die bijna doof waren en werd er bijna elk half jaar wel ingebroken (voor enkele tientjes want meer zit er niet in de kas als wisselgeld)
Hij functioneert dus behalve als fijne huishond ook prima als waakhond. Maar er is een andere taak in de loop der jaren bijgekomen die zeer opmerkelijk is. Cristo heeft namelijk al enkele honden het leven gered.

Regelmatig krijgen wij ernstig zieke honden binnen, al dan niet op doorverwijzing van collega dierenartsen. Soms hebben deze honden veel bloed verloren of hebben ze nog maar weinig bloedcellen door afbraak of een afwijkende aanmaak van de bloedcellen. Zonder bloedtransfusie zouden deze honden sterven. Cristo fungeert in die gevallen als bloeddonor. Geduldig laat hij zich met een dikke naald (de bloedcellen mogen niet beschadigen) in de hals prikken en staat hij een halve liter bloed af. Een aai over zijn kop en een koekje is zijn beloning want veel tijd voor hem is er op dat moment vaak niet omdat de zieke patiënt alle aandacht vraagt.

Lang niet alle honden redden het na een bloedtransfusie want het gaat hier meestal om ernstige aandoeningen. Maar een deel kunnen we hiermee net over de streep krijgen en herstellen na behandeling van de primaire oorzaak voorspoedig.

Zo was daar laatst een jonge rottweiler die 's nachts binnen werd gebracht. De hond was aangereden en op de een of andere manier was daarbij de hele buik opengereten. De darmen lagen eruit en de milt was gescheurd. De hond had veel bloed verloren en was in shock. Dat zag er niet zo best uit. Maar de eigenaar wilde alles proberen en terwijl de hond via een infuus bloed kreeg van Cristo begonnen we met de moeilijke operatie. Het beschadigde deel van de darm en de milt werden verwijderd en de rest werd secuur weer aan elkaar werd gehecht. Na een week verblijf in de kliniek kon de hond weer naar huis. De eigenaar was zeer gelukkig en Cristo kreeg als dank van de eigenaar een lekker bot.

In Amerika zijn er speciale bloedbanken voor dieren. In Nederland is dat financieel (nog) niet haalbaar. Tot die tijd zullen wij af en toe dankbaar gebruik maken van zijn bijdrage aan de gezondheid van de honden die bij ons in de kliniek komen.

Afgelopen maanden heeft hij zelfs wat vaker klaar moeten staan en daarom wil ik hem graag deze maand eens in het zonnetje zetten. Een extra lange wandeling en wat extra aandacht heeft hij wel verdiend.

Hanneke Moorman (dierenarts)

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor