Deel 37: Het beroep dierenarts, een roeping?

Als U dit leest zijn we al weer een eindje in het nieuwe jaar. Op het moment dat ik dit schrijf zitten we echter net op de overgang van het nieuwe naar het oude jaar en dat is altijd een goed moment om terug maar ook vooruit te kijken. Het afgelopen jaar hebben we een goed jaar gehad met de kliniek. We hebben met elkaar als team veel dieren en eigenaren kunnen helpen en we hebben een fijne tijd met elkaar gehad. Helaas hebben we afscheid moeten nemen van een aantal gewaardeerde collega's Zo zijn daar Job en Sabine die beide geen praktiserend dierenarts meer zijn maar hun carrière een andere wending hebben gegeven. Maico wil graag weer terug naar het midden van het land en heeft na enig zoeken ook een goed bekend staande kliniek gevonden waar hij zeker zijn draai zal vinden. Wij wensen hen alle goeds.

Praktiserend dierenarts dwz het behandelen van zieke dieren is een prachtig beroep dat je met hart en ziel kunt doen. Ik haal daar persoonlijk veel voldoening uit. Iedereen in onze kliniek zet zich enorm in waardoor we soms de moeilijkste ziektegevallen met ons gehele team weer op de been kunnen krijgen. Dat geeft je een goed gevoel. Maar ook de voor ons "makkelijkere" patiënten zoals het enten van een jong pupje of kitten is gewoon leuk. Ik sta er zelf verbaasd over dat ik na 15 jaar dierenarts zijn nog steeds vertederd kan raken door een jong hondje dat op mijn behandeltafel staat. Het enthousiasme van de nieuwe eigenaar en het onbeholpen aandoenlijke gedrag van zo'n klein diertje, dat daar vol vertrouwen zich laat onderzoeken maken dat je het werk zo goed mogelijk wilt doen. Daarnaast is het steeds een uitdaging om als team met elkaar patiënten te bespreken en samen te zoeken naar de beste oplossing voor de "puzzel" die sommige zieke dieren soms kunnen zijn.

Onze patiënten kunnen zelf niet praten en wij moeten met vaak summiere gegevens de oorzaak van de problemen proberen te achterhalen. Hoewel veel eigenaren gelukkig goed op hun dier letten kunnen sommige eigenaren je soms volledig op het verkeerde been zetten. Zo kan het bij voorbeeld voorkomen dat de eigenaar komt met de klacht dat zijn kat zijn ontlasting niet kwijt kan. Vaak is het echter zo dat het dier niet kan plassen (een levensgevaarlijk probleem). Soms komt een eigenaar met de klacht dat het dier plots jankt. Zoek dan maar eens uit waar die pijn gelokaliseerd is. Is dat bijvoorbeeld tengevolge van galstenen, dan is het bijna onmogelijk om die diagnose met de gebruikelijke onderzoeken te stellen. Een hond met diarree kan een onschuldig probleempje hebben maar het kan ook een teken zijn dat er iets helemaal mis is met het inwendige van het dier. Steeds wordt je kunde en kennis op de proef gesteld. Als je een foute diagnose stelt kan dat fataal zijn voor het dier.

Gelukkig zijn er in de loop van de jaren veel onderzoekstechnieken bij gekomen en nog belangrijker …. mogen wij die van de eigenaar ook toepassen op hun dier. Veel eigenaren staan al lang niet meer te aarzelen als wij bijvoorbeeld een ECG (hartfilmpje) voorstellen bij een hond, kat of frietje met een hartruis. Mede door deze technieken en door de toenemende goedwerkende medicijnen voor onze huisdieren leven zij gemiddeld langer en prettiger(!) dan 10 jaar geleden.

 Het dierenarts zijn heeft echter ook een iets minder leuke kant; het hakt namelijk behoorlijk op je privé-leven in. Je werkt na een lange dag ook nog 's avonds en je bent dan pas om 21.00 thuis of soms zelfs later. De dienstweekenden zijn zwaar en 's maandags moet je toch ("fris") om 8.30 weer beginnen. Dat betekent dat je soms 12 dagen achter elkaar lange dagen staat te werken. Ook op zaterdagen werk je regelmatig want de kliniek is zaterdagochtend ook geopend. Afspraken die je privé voor 's avonds maakt zijn niet altijd waar te maken. Als er een spoedgeval of een "moeilijke" patiënt komt ben je vaak te laat thuis. Ook overdag moet je flexibel zijn en regelmatig is de lunch een snelle hap aan het aanrecht of schiet een enkele keer het avondeten erbij in. Regelmatig zul je 's avonds of in het weekend de boeken moeten induiken om bij "probleem patiënten" de juiste onderzoeken te doen, de juiste therapie in te stellen of een moeilijke operatie voor te bereiden. Als dierenarts ben je zowel huisarts, chirurg, röntgenoloog, laborant als gedragsdeskundige. Dat maakt ons vak wel zo boeiend! Soms ben je zo betrokken bij een patiënt dat het je niet loslaat en dat je hem in je hoofd "mee naar huis neemt". Een van onze dierenartsen had daar helaas veel last van en is er daarom ook mee gestopt.

Persoonlijk heb ik het afgelopen jaar in de praktijk iets minder uren gedraaid dan ik altijd heb gedaan. Ik heb namelijk een lief klein dochtertje die ook haar aandacht nodig heeft. Ze wil later ook dierenarts worden want dan kan ze steeds dichtbij haar moeder zijn. We wachten af! Hiernaast staat een foto van onze dochter met onze hond die vorige maand "medewerker van de maand" was.

Onze nieuwe collega's Bruno Ballieu en Jan-Willem van den Bosch zijn fijne mensen om mee samen te werken. Beide lopen over van enthousiasme en toewijding. Bruno werkt al weer 3 maanden in de kliniek en heeft het prima naar zijn zin in het "Helmondse". Om de werkbelasting echter minder groot te maken gaan zij 40 uur per week werken en dat houdt in dat zij 1 dag in de week vrij zijn ter compensatie van de diensten en lange werkdagen. Beide collegae zijn echter toch zo fanatiek met hun beroep bezig dat zij deze dag benutten door het meelopen op de Universiteit in Gent waardoor zij bepaalde nieuwe technieken zich nog beter eigen kunnen maken. Jan-Willem specialiseert zich in de orthopedie en neurologie. Bruno neemt vooral de taken van Job over en specialiseert zich in de interne diergeneeskunde. Gelukkig is Job van der Lek nog steeds aan de kliniek verbonden om de ECG's te interpreteren en adviezen te geven over hartpatiënten.

Het is dus weer een nieuw jaar met veel nieuwe, enthousiaste mensen voor wie het- hopelijk net als bij u :"Iedere Dag Dierendag" is. Graag wensen wij u met het hele team een: GELUKKIG EN GEZOND 2002.

Hanneke Moorman (dierenarts)

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor