Deel 40: Mijn eerste dag op de Dierenkliniek

Het is 2 Januari 8.00 uur 's morgens. Kriebels in de buik. Zenuwen of gewoon hongerig? Vandaag is de grote dag. 1 ½ jaar afgestudeerd dierenarts en klaar voor een nieuwe uitdaging. Na een jaar gewerkt te hebben in een gemengde praktijk in Sas van Gent begin ik nu aan een nieuwe toekomst in Helmond. Een goede praktijk, hoor ik van vrienden en collega's. Er wordt veel gedaan voor dier en eigenaar, doen anderen er een schepje bovenop. Zal ik wel aan de verwachtingen kunnen voldoen? Genoeg vragen; laten we maar gewoon beginnen.

Bij binnenkomst valt direct de ontspannen sfeer op, verschillende assistentes en dierenartsen begroeten mij en laten direct zien hoe het elke ochtend toegaat. Koffie? Graag, stamel ik, en voorzien van een broodnodige opkikker na het nieuwjaarsfeest volg ik naar de spreekkamer waar de koffie wordt geschonken. Hier wordt ik aan iedereen voorgesteld en begint de ochtendroutine. De patienten van de komende dag worden besproken en de rolverdeling wordt geregeld voor die dag. Dierenarts Maico gaat opereren en Bruno zal de afspraken voor zijn rekening nemen. Ook iedere assistente en stagière krijgt een eigen taak voor die dag om alles zo efficient en prettig mogelijk te laten verlopen. Deze eerste dag zal ik nog meelopen om het reilen en zeilen binnen deze, blijkbaar goed geoliede, kliniek te leren kennen.

De ochtend begint rustig, met een hond met een slecht gebit en een poes die gesteriliseerd moet worden. Na het chirurgiewerk begint de dag pas goed. De ene na de andere patient komt in de spreekkamer voorbij, en ik heb moeite bij te houden wat ze allemaal mankeren. Zoveel nieuwe indrukken… Als we even een kwartiertje tijd hebben blijkt wel waarom teamwork zo belangrijk is in een kliniek. Maico krijgt van Han (een van de assistentes) een lijstje met klanten die gebeld hebben met vragen over hun dier. Hij belt de mensen direct terug en beantwoordt al hun vragen. Vervolgens duikt hij nog even in de boeken om een bepaald probleem na te zoeken. Ja, ja, ook een afgestudeerd dierenarts met ruim drie jaar ervaring moet nog regelmatig in de boeken kijken. Sterker nog, dat zal wel blijven tot we 65 zijn, want de (dier)geneeskunde staat niet stil.

's Middags kijk ik mee met Hanneke. Zij krijgt vandaag een aantal fretten op haar spreekuur. In mijn eerste jaar als dierenarts had ik eens een fretje gesteriliseerd, maar dat was dan ook mijn enige ervaring met fretten. Nu zie ik de ene na de andere passeren met de meest ingewikkelde problemen. Tja, ik bevind me niet voor niets in de meest bekende frettenkliniek van Nederland. Gelukkig neemt Hanneke al deze patienten voor haar rekening en kan ik mij gaan bezig houden met hetgeen mij het meest interesseert, namelijk de geneeskunde van honden en katten, en in het bijzonder de orthopedie en neurologie. Zeg maar: alles wat te maken heeft met het bewegingsstelsel en het besturen daarvan.

Ik tref het want 's avonds komt er een patient bij Maico met epilepsie, sneu voor dier en eigenaar natuurlijk, maar wel interessant. Het gaat om de oudere kat "Murphy", die sinds enige weken regelmatig een epilepsieaanval krijgt. De eigenaar is erg bezorgd en we gaan beginnen met een reeks van onderzoeken om uit te vinden waar de epilepsie vandaan komt. Als eerste gaan we bloed nemen, voor onderzoek op specifieke afwijkingen, die epilepsie kunnen veroorzaken bij oudere dieren. Helaas zullen we tot het einde van de week moeten wachten. Een gedeelte van het bloedonderzoek kan namelijk alleen in een universiteits laboratorium gedaan worden, zodat we dit moeten uitbesteden. Ik zal dit, met het nodige ongeduld, moeten afwachten.

De dag eindigt om 20.30 uur. Mijn hoofd is vol van de nieuwe indrukken. Maar ik geloof dat ik mij hier wel thuis zal gaan voelen. Er is veel overleg en de dierenartsen samen met de assistentes vormen een prettig team. De "Helmonders" blijken leuke mensen te zijn en ik voel mij al direkt geaccepteerd. Volgende keer zal ik verhalen over hoe het verder ging met Murphy de kat met epilepsie.

Tot de volgende keer,

Jan-Willem van den Bosch, dierenarts

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor