Deel 42: Chirurgie

Het is woensdag 1 mei, half 9 en de eerste operatie-patienten worden alweer binnengebracht. Ik, Leonieke, heb vandaag het chirurgie-programma en Bruno doet de afspraken.

In de opname zit Catro te wachten. Catro heeft al een tijdje flink last van zijn anaalklieren dus gaan we hem vandaag definitief van zijn problemen af helpen door ze chirurgisch weg te halen. Bovendien heeft hij ook nog een kleine tumor in de huid op zijn rug die onderzocht en misschien geopereerd moet worden. Dit gebeurt door eerst een punktie van de bult te doen en de cellen onder de microscoop te bekijken. De punctie ziet er goedaardig uit maar het is wel een tumor en dus wordt in overleg met de eigenaar besloten om deze tumor ook maar gelijk weg te halen.

Daarna is Flappie aan de beurt; nog een hondje dat last heeft van zijn anaalklieren. Beide zijn flink ontstoken en daardoor zelfs opengebroken. Uit twee gaatjes onder zijn anus komt daardoor voortdurend etter gedruppeld, wat veel ongemak oplevert voor de hond en voor de eigenaar. Met antibiotica kregen we de ontsteking niet goed onder controle dus vandaar dat we ook deze anaalklieren chirurgisch gaan weghalen.

Intussen is het alweer ½ 11 en er zitten nog 4 dieren die voor operatie zijn gekomen. Ik voorzie dat ik vanmorgen niet aan alle operaties toekom en dus besluiten we Jan-Willem, onze collega die op woensdag zijn vrije dag heeft, te bellen en te vragen of hij een paar van z'n vrije uren wil opgeven. Gelukkig heeft hij tijd dus Jan-Willem gaat een kijkoperatie doen bij een patiënt van hem, Tijger, een oude hond van bijna 16 jaar waar we een tumor in de milt vermoeden. Daar is hij behoorlijk ziek van. Tijger heeft ook nog behoorlijke bloedarmoede en waardoor hij erg suf is. Waarschijnlijk heeft de tumor een hoop bloed in zich verzameld.Bij de operatie blijkt hij inderdaad een tumor in zijn milt te hebben. Gelukkig kunnen we door de volledige milt weg te halen de tumor helemaal verwijderen. Inmiddels is Tijger weer een vrolijke hond! Zo zie je maar: Echt niet alle oude honden moeten direct ingeslapen worden als ze ziek worden!

Daarna is Winnie aan de beurt: Winnie is een klein, jong dwergkonijntje, waarbij we op het konijnen-entspreekuur een gezwel in haar buikje gevoeld hebben. En niet zo'n kleintje ook: Ongeveer de grootte van een flinke mandarijn. En er passen maar twee mandarijnen in dat kleine buikje! Ze is er gelukkig (nog) niet ziek van en de eigenaresse is inmiddels al erg dol op Winnie. Ook bij haar gaan we een kijkoperatie doen. Het gezwel blijkt vast te zitten aan de buikwand, waardoor er een stukje buikwand mee weggenomen moet worden. In de buik blijkt de tumor nergens echt mee vergroeid te zijn zodat we hem gelukkig helemaal weg kunnen halen. Als we het gezwel later openen, blijkt het een groot abces te zijn. Winnie had op jonge leeftijd een klein navelbreukje zodat er een infectie via de navel naar binnen kon gaan. De navelbreuk is inmiddels verdwenen maar de infectie niet. Gelukkig heeft er zich wel een dikke wand rondom het abces gevormd. Dat is Winnie's grote redding geweest. Als haar lichaam niet zo'n goede barriëre om de etterige ontsteking had gemaakt dan was Winnie erg ziek geworden en had de toekomst er niet zo goed uitgezien voor haar. Inmiddels is Winnie alweer een heus volwassen dwergkonijn! Daarna wachten er nog twee mannetjeskonijnen op hun castratie, zodat ze straks geen last meer hebben van hun mannelijke hormonen… En dan zit de ochtend er weer op.

Met een voldaan gevoel kunnen we nu met z'n allen een boterhammetje eten voordat het middagspreekuur weer begint. 's Middags hebben we weer veel gelukkige eigenaren met hun dier kunnen verenigen!

Leonieke van Balen, dierenarts, Dierenkliniek Brouwhuis.

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor