Deel 43: Twinkel

D eze maand wil ik jullie het merkwaardige verhaal van Twinkel vertellen. Het begon allemaal op een zondag in april, omstreeks tien uur 's morgens. Ik had weekenddienst en zat thuis rustig te ontbijten toen plots de spoedtelefoon rinkelde. Het was Meneer N. : Hij vertelde me dat hij die ochtend een hondje was gaan kopen met het hele gezin. Het hondje zag er bij de fokker prima uit. Toen het thuiskwam was het meteen hevig gaan stoeien in de tuin met de kinderen maar na een tiental minuten washet pupje ineens gaan liggen en heel sloom geworden. Het ademde moeizaam en had helemaal geen zin meer in spelen. Meneer N. vroeg me of ik er eens naar kon kijken. We spraken meteen een tijd af op de praktijk.

Toen ik een tijdje later de hele familie N. met Twinkel de behandelkamer zag binnenkomen merkte ik meteen dat er iets aan de hand was. In de armen van Mevrouw N. nestelde zich een prachtig Beagle pupje die me met haar bruine oogjes wanhopig aankeek. Meneer en Mevrouw N. vertelden me hoe de kinderen op slag verliefd waren geraakt op het hondje. En omdat Twinkel er zo schattig uitzag hadden ze meteen beslist om het pupje te kopen. Ze legden mij ook uitgebreid uit hoe het hondje ineens suf was geworden. Aan de blik in hun ogen en de manier waarop ze alles vertelden kon ik zien dat ze alles wilden doen om het hondje er zo snel mogelijk weer bovenop te krijgen. Nadat ikhet hele verhaal in de computer had getikt begon ik Twinkel te onderzoeken. Ze had hoge koorts en ademde moeizaam. Uit de auscultatie van het hart en de longen kon ik niets bijzonders waarnemen maar een longprobleem was zeker niet uit te sluiten met die klinische symptomen. Ook had Twinkel een gevoelig en opgezet buikje en ze kreunde wat toen ik er op drukte : Het leek duidelijk op een wormbuikje. Aangezien Mevrouw en Meneer N. geen precieze informatie hadden over de laatste ontworming, heb ik meteen aangeraden om het pupje grondig te ontwormen. Daarbij had Twinkel ook last van oormijt, kleine parasieten die zich in de oren nestelen en ontwikkelen. Ik heb toen ook de oren schoongemaakt en behandeld.

Aangezien Twinkel zo'n hoge koorts had en ik er niet meteen een oorzaak voor kon vinden, heb ik haar voor alle zekerheid toch maar op antibiotica gezet en heb ik haar een koortsremmer toegediend. Soms zijn de eerste symptomen van een ziekte niet heel duidelijk en komt het ziektebeeld pas een paar dagen later te voorschijn. Waarschijnlijk was dit ook het geval bij Twinkel. Ik sprak af met de eigenaar dat ze Twinkel goed in de gaten moesten houden en mij meteen op moesten bellen als er iets nieuws was.

Om vier uur 's middags belde Meneer N. me opnieuw op : Twinkel was nog steeds aan het hijgen. Ze had ook wat zaagsel gebraakt dat ze waarschijnlijk bij de fokker opgegeten had. Ze had naderhand ook wat gedronken en was nu luidruchtig aan het ademen. Ik vertrouwde de situatie niet en vroeg om meteen met Twinkel naar de praktijk te komen. Bij nader onderzoek hoorde ik nu duidelijk abnormale geluiden in de longen. Twinkel had dus wel degelijk een pneumonie, een ontsteking in de longen. Ik besprak het met de eigenaar en besloot de hond op te nemen om zo snel mogelijk medicijnen rechtstreeks in het bloedvat toe te kunnen dienen. Toen ik die avond een laatste blik wierp bij Twinkel, was ik niet gerust. Ze had heel veel ademhalingsproblemen en rochelde enorm. Ik heb die nacht slecht geslapen omdat ik het ergste vreesde.

Toen ik maandagochtend op de praktijk aankwam liep ik heel snel naar Twinkel toe en ik was heel opgelucht om te zien dat ze er nog was! Ze lag op haar zij in de kooi en had nog steeds veel moeite om te ademen. Bovendien kwam er nu ook etterige uitvloeiing uit haar neus. Om duidelijk te kunnen waarnemen hoe ernstig de longontsteking was besloten we een rontgenfoto te maken van de longen. Ik heb al heel wat pneumonieen gezien op rontgenfoto's maar ik moet toegeven dat ik het nog nooit zo erg heb meegemaakt. Toen ik de rontgenfoto zag, begreep ik niet hoe Twinkel nog kon leven: Het was een wonder ! Ik heb toen meteen met de familie N. gebeld en verteld dat het heel ernstig was. Ik kon niet beloven dat Twinkel het zou overleven en de prognose zou afhangen van de manier waarop Twinkel de komende dagen zou reageren op de medicijnen. Meneer N. herhaalde me nog eens dat ik alles mocht doen wat nodig was om Twinkel weer gezond te maken. Ik was blij om te zien dat ze al zo snel gehecht waren aan hun nieuw hondje!

Gelukkig heeft Twinkel prima gereageerd op de medicijnen en de dag nadien was hij al wat beter. De temperatuur was ook al wat gedaald maar het rochelen was nog steeds aanwezig. Ik was zo trots als een pauw om op woensdag te kunnen vertellen aan de familie N. dat Twinkel het steeds beter deed en nu ook al wat speelde. Ik heb toen aan de telefoon laten horen hoe vrolijk Twinkel aan het blaffen was. Ja, ik ondervond dat ik ook gek was geworden op dat schattig bolletje haar ! Op vrijdag was Twinkel stukken beter en mocht ze terug naar huis met zware antibiotica. Toen de hele familie haar kwam ophalen hadden ze voor alle medewerkers van de praktijk een taart gebakken waarop in grote letters TWINKEL was geschreven. De kinderen hadden prachtige tekeningen gemaakt om mij te bedanken. Ik was er helemaal ontroerd van ! Daarna is Twinkel steeds beter geworden. Ze doet het nu prima en hangt de gekste streken uit ! Steeds als Twinkel naar de praktijk komt is het feest : Iedereen wil haar persoonlijk gaan begroeten en er mee spelen. Ik ben heel blij dat het uiteindelijk toch allemaal goed is gekomen en hoop dat Twinkel nog vele jaren van het leven zal kunnen genieten : LANG LEVE TWINKEL !!!

Bruno Ballieu, dierenarts.

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor