Deel 45: Sjiva met een baarmoederontsteking

Ok ben Anke van Osch en werk sinds een jaar als assistente bij Dierenkliniek Brouwhuis. Ik heb in dit jaar heel wat praktijkervaring opgedaan. Thuis heb ik twee lieve honden. Eentje is een New Foundlander van vier en een half jaar oud. Haar naam is Sjiva. Afgelopen week is er een baarmoederontsteking geconstateerd bij Sjiva. Nu hebben de dierenartsen mij gevraagd eens op te schrijven waarom ik dacht dat het een baarmoederontsteking was, hoe de behandeling verliep en wat mijn ervaring bij dit alles was .

Sjiva is een ondeugende hond omdat ze nogal eens iets kapot bijt als ze alleen is. Vandaar dat ze 's nachts altijd in een mand ligt met gaas eromheen zodat ze er niet uit kan. Tijdens mijn vakantie kwam ik op maandagavond laat bij vrienden vandaan. Ze zat al in de mand. Ik zag dat ze geplast had en liep (nadat ik het plasje had opgeruimd) naar mijn ouders om dit te vertellen. Mijn vader was het ook al opgevallen dat ze zo vaak moest plassen. Daarom besloot ik de volgende ochtend wat urine op te vangen. Dus ging ik dinsdagochtend met Sjiva wandelen met een pollepel en een spuitje bij de hand (er waren veel fietsers omdat de middelbare school zo begon en ik liep dus goed voor gek). Sjiva wilde wel plassen, maar iedere keer als ik de lepel eronder hield stopte ze. Ik heb het na een half uur opgegeven.

Toen ik thuis kwam had mijn moeder bloedvlekjes gevonden in de gang. Zij dacht dat ze loops was. Ik vertrouwde het echter niet helemaal want veel plassen en uitvloeiing duidt meestal op een baarmoederontsteking. Ik belde dus naar de kliniek om een afspraak te maken. Dinsdagmiddag om 13.00 uur kon ik terecht bij Leonieke. Leonieke onderzocht Sjiva maar kon niets raars vinden. Alleen de temperatuur was heel hoog namelijk 40°C; dit kwam omdat ze zich heel erg druk maakte. De blaas was niet te voelen. Omdat er wel even tijd voor was die middag zou Bruno wel even een echo maken. Hieruit bleek dat de blaas erg groot was en heeft Jan Willem een punctie van de blaas gedaan om de urine te controleren. Bij de rest van de echo waren weinig bijzonderheden te zien. Alleen de lever was niet helemaal glad. Uit het urineonderzoek bleek dat er een heel laag soortelijk gewicht was wat betekent dat de urine erg waterig is.

Omdat de echo geen bijzonderheden opleverde besloten we om een bloedonderzoek te doen. Omdat ik zelf ook bloed af kan nemen heb ik dit zelf gedaan terwijl Bruno de ader stuwde. Ook het bewerken van het bloed heb ik zelf gedaan. Maar helaas, uit het gewone bloedonderzoek kwam ook niets. Nu hebben we sinds kort ook een apparaat dat de bloedcellen kan tellen. Uit deze telling bleek dat Sjiva te veel witte bloedcellen had. De witte bloedcellen zorgen voor de afweer tegen bacteriën en dergelijke, dus hieruit maakte we op dat Sjiva toch een ontsteking had.

De diagnose die we stelden was een baarmoederontsteking, dus ik had er toch goed aan gedaan om naar de kliniek te gaan, ondanks dat mijn moeder zoiets had van "ze is toch helemaal niet ziek!" Nu was de vraag nog wat we er aan zouden doen. Sjiva zou een antibioticakuur kunnen krijgen, met de kans dat ze later toch nog geopereerd zou moeten worden, of we zouden meteen kunnen gaan opereren. Ik vond dat we meteen moesten gaan opereren omdat we toch geen nestje meer van haar wilden. Na overleg van de dierenartsen bleek dat ze die middag nog tijd hadden om te opereren, maar ik moest het natuurlijk nog wel even thuis overleggen. Dus na een paar telefoontjes hebben we Sjiva een sedatie prik gegeven zodat ze ging slapen. Samen met Jan Willem heb ik haar aan de gasnarcose gelegd en haar verder geschoren. Ze was al een beetje geschoren voor de echo.

Toen ze eenmaal op de tafel lag in de operatiekamer, kreeg ik wel een raar gevoel in mijn buik, maar ik vond het toch wel fijn dat ik er zelf bij kon zijn. Jan Willem heeft haar geopereerd. Hij heeft de baarmoeder en de eierstokken verwijderd, zodat het hele probleem meteen opgelost was. Tijdens de hele operatie heb ik de narcose nauwlettend in de gaten gehouden. Om 15.00 begon de operatie en om 16.45 was de operatie klaar. Het was dus voor Sjiva een zware operatie geweest, maar ze had het heel goed gedaan. Na de operatie hebben we haar een plaatsje in de opname gegeven en helemaal nagekeken. Dit doen we altijd na iedere operatie. Ook temperaturen doen we altijd, omdat dieren na een narcose vaak afkoelen. Dit was bij Sjiva echter niet het geval, want haar temperatuur was nog 39,9°C. Te hoge temperatuur is ook niet goed, dus kreeg een stagiaire de opdracht om haar ieder 20 minuten te temperaturen. Ik ging naar huis om even een hapje te eten en ik zou Sjiva om 19.50 uur op komen halen.

Toen ik thuis kwam moest ik natuurlijk meteen het hele verhaal vertellen en iedereen was wel opgelucht dat het allemaal goed was gegaan. Om 17.45 uur heb ik nog even naar de kliniek gebeld om te vragen hoe het met de temperatuur was maar die was alweer wat aan het zakken; dat was wel positief! Om 19.50 uur ben ik Sjiva samen met mijn moeder en mijn zusje op gaan halen. Ze kon al naar de auto lopen ondanks dat ze nog erg sloom was. Omdat er een ontsteking was geweest kreeg ze natuurlijk nog voor 5 dagen antibiotica mee naar huis. Toen we thuis waren is Sjiva gaan liggen en ben ik naar vrienden gegaan. Toen ik daarvan thuis kwam lag ze nog steeds op hetzelfde plekje. Mijn vader ging net met de andere hond de laatste wandeling maken en we dachten niet dat ze mee wilde, maar toen we haar riepen of ze mee ging wandelen wilde ze wel. Omdat wij binnen een laminaatvloer hebben die nogal glad is had ze wat moeite met opstaan. Daar heb ik haar nog even mee geholpen, maar toen ze eenmaal stond ging ze heel graag mee uit wandelen. Teruggekomen van de wandeling heb ik haar een oud T-shirt aangedaan ter bescherming van de wond zodat ze het niet open kon likken.

De volgende ochtend heb ik Sjiva en Milo uitgelaten en ging het al veel beter met Sjiva. Ze was weer zo goed als de oude; lekker trekken aan de lijn en aandacht vragen. De antibiotica bood ik aan als snoepjes en die gingen er ook in als snoepjes (dit was overigens alleen de eerste dag na de operatie want na 3 tabletjes snapte ze dat het geen snoepjes waren). Haar buikje smeerde ik in met een zalf tegen geïrriteerde huid en dit vond ze heel lekker. 's Avonds plakte er echter wat haar op de wond dat ik eraf haalde om de wond beter te kunnen bekijken. Toen kwam er wat rood wondvocht uit maar geen echt bloed. Het druppelde een klein beetje; niet veel tegelijk. De volgende dag was dit, iedere keer nadat ik de wond schoon had gemaakt nog steeds zo. De derde dag na de operatie kwam er geen wondvocht meer uit en zag de wond er heel mooi uit. Donderdag moeten de huidhechtingen verwijderd worden en dan is alles weer achter de rug.

Ik ben blij dat ik op tijd ontdekt heb dat het niet helemaal goed met haar was ondanks dat ze geen zieke indruk maakte. Als ik het langer afgewacht had, had ik waarschijnlijk een doodzieke hond op de operatietafel gehad met alle risico's van dien. Om nu te voorkomen dat uw hond ook een baarmoederontsteking krijgt kunt u haar het beste op jonge leeftijd laten steriliseren. Als u haar vóór de eerste loopsheid laat steriliseren heeft ze als ze ouder is ook minder tot geen kans op melkkliertumoren en baarmoederontsteking.

Anke van Osch,

Dierenartsassistente te Dierenkliniek "Brouwhuis".

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor