Deel 46: Chemo en Alfy

Alfy is een kruising herder, een teef van ongeveer 12 jaar oud en zij is al jaren trouw bezoeker van onze praktijk, met haar baasje natuurlijk. Zelfs nu haar baasjes verhuisd zijn naar Beesel in Limburg komen zij nog regelmatig naar onze praktijk. Eind juni van dit jaar kwam Alfy bij ons omdat ze een ontstoken oogje had. Met een oogzalf leek dit probleem snel opgelost. Echter na 2 weken bleken plots de lymfeklieren in haar nek erg gezwollen. Het leek erop dat ze een hele flinke infectie te pakken had. Alfy kreeg antibiotica en een ontstekingsremmer. Gelukkig knapte ze snel op en kon ze weer snel achter ballen aan rennen zoals ze zo graag doet. Dit was echter van korte duur want 2 weken later, op zondag, ging het weer mis. Alfy was ziek, ze wilde niet eten, braakte, had diarree en haar lymfeklieren waren weer helemaal opgezet. Alfy kon natuurlijk direct komen, maar omdat Alfy nogal nerveus is, zodat bijvoorbeeld bloed nemen niet eenvoudig is, en in de weekeinddienst niet alle faciliteiten beschikbaar zijn konden we in eerste instantie niet veel verder onderzoek doen en haar alleen met medicijnen helpen. Het verder onderzoek zou de volgende dag gebeuren.

Onder een lichte sedatie (roesje) hebben we de volgende dag bloed genomen van Alfy en een punctie van de lymfeklieren. Bij een punctie worden cellen uit abnormaal weefsel genomen voor microscopisch onderzoek. Hierdoor kunnen we zien of we te maken hebben met een ontsteking of wellicht een tumor. Helaas kan dit onderzoek niet op de praktijk zelf gebeuren dus moesten we even geduld hebben tot het laboratorium de uitslag had doorgegeven. Gelukkig bleek Alfy inmiddels weer wat op te knappen door de medicijnen die ze kreeg.

Toen, eindelijk, op 23 Juli kregen we de uitslag binnen van de punctie. Dit was helaas slecht nieuws. Alfy bleek, zoals we al vreesden, maligne lymfoom te hebben. In gewoon Nederlands betekent dit lymfeklierkanker. Enkele jaren geleden zou dit betekenen dat Alfy ten dode opgeschreven is. Gelukkig staat ook de diergeneeskunde niet stil en kunnen we tegenwoordig een aantal vormen van kanker goed behandelen. Dit vakgebied noemen we oncologie en toevallig ken ik een specialist op dit gebied in Terneuzen (Zeeuwsch Vlaanderen). Deze man heet Johan de Vos en is al jaren bezig met chemotherapie en zelfs bestraling van kankerpatiënten.

Aangezien Alfy's baasjes alles voor haar over hebben en Alfy nog best een paar jaartjes mee zou moeten kunnen werd besloten Alfy door te sturen naar Terneuzen. Hier werd vastgesteld dat ze een milde vorm van lymfeklierkanker heeft, die redelijk goed te behandelen is met chemotherapie. Dit was natuurlijk fantastisch nieuws en besloten werd zo snel mogelijk te beginnen met de behandeling. Maar hier stuitten we op het volgende probleem. Terneuzen is niet naast de deur en voor deze behandeling moet Alfy elke 2 à 3 weken een infuus met chemotherapie krijgen. Omdat we het hier hebben over gevaarlijke stoffen is niet elke praktijk ingericht en voorbereid om dit te doen. Na goed overleg met Johan de Vos werd besloten dat onder zijn begeleiding de infusen toch in onze praktijk gegeven zouden worden.

Het is nu Maandag 12 Augustus en na een succesvolle start van de therapie, een tweetal injecties met het enzym Aspariginase, dat ervoor zorgt dat tumorcellen gedood worden, komt Alfy voor haar, én mijn, eerste infuus met chemotherapie. Het is moeilijk te zeggen wie van ons twee meer zenuwachtig is. Na de nodige voorbereidingen wordt Alfy op een de behandeltafel gezet zodat we een infuusnaald kunnen aanbrengen in de ader van haar voorpootje. Eerst vindt Alfy dit maar eng en ze stribbelt dan ook heftig tegen. Maar met de overtuigingskracht van enkele koekjes lukt het best en is het infuus aangelegd. Nu komt, voor mij althans, het spannende gedeelte. Ik moet aan het werk met de giftige stof Vincristine. Dit is het chemotherapeuticum dat ervoor moet zorgen dat eventueel overlevende kankercellen niet meer kunnen groeien. Heel voorzichtig, boven een speciale bak en met handschoenen en mondkapje trek ik het goedje op in de spuit. Dan wordt het middel ingespoten via een speciaal bijspuipunt in het infuusslangetje. Gespannen let ik op de reacties van Alfy… Deze heeft echter alleen nog oog voor het aanrecht, daar kwamen immers de koekjes vandaan, en lijkt niet in het minst onder de indruk van het inspuiten van de Vincristine. Alles verloopt verder vlot en na zo'n 15 minuten mag Alfy alweer van het infuus en gaat ze, vrolijk en wel, naar huis. Ze krijgt nog wel medicijnen mee om de gevreesde bijwerkingen tegen te gaan.

De volgende dag bel ik Alfy's baasje nieuwsgierig op. Hoe zou het haar vergaan zijn na de chemokuur? Dit valt gelukkig alles mee en Alfy rent en speelt alsof er niets gebeurd is, ze lijkt zelfs wel actiever dan normaal, er is geen enkel teken van misselijkheid of braken.

Ik denk dat ik overtuigd ben. Chemotherapie bij honden is zo gek nog niet. De bijwerkingen blijken vooralsnog erg mee te vallen en uiteindelijk is het toedienen ook niet zo eng als het lijkt. Natuurlijk moet je wel de nodige voorzorgsmaatregelen treffen, maar zoals het nu ging heb ik er alle vertrouwen in dat we hier in de praktijk Alfy verder zullen kunnen behandelen. Als Alfy verder blijft reageren zoals ze doet dan komt het wellicht nog helemaal goed met haar. Maar… we hebben nog wel een lange weg te gaan, want voorlopig zal de volledige kuur minimaal een jaar gaan duren.

Over het vervolg van Alfy's behandeling zal ik een andere keer verhalen, dan kan ik hopelijk vertellen dat het helemaal goed gaat komen. Als u nieuwsgierig bent geworden kunt u op Alfy's eigen website kijken: www.alfy.tk

Jan-Willem van den Bosch, dierenarts

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor