Deel 5: Pijn

Buiten is de grond hardbevroren. In de bossen kom je mensen tegen gehuld in een dikke jas; vaak met een muts op hun hoofd en hun in handschoenen gestoken handen zo diep mogelijk weggestopt in de jaszakken. De honden die door hen worden uitgelaten schijnen zich niet aan de felle kou te storen. Uitbundig blaffend rennen ze achter elkaars staarten aan, doen vrolijke schijnuitvallen naar elkaar, rennen achter weggegooide stokken aan of snuffelen de meest spannende geurtjes op van allerlei dieren die vrij in het bos leven.

Veel vragen die we in Dierenkliniek "Brouwhuis" krijgen gesteld gaan op de een of andere manier over pijn. Reden om dit onderwerp, waarin met name de laatste 2 jaar veel ontwikkeling is gekomen eens nader te bespreken. Aangezien wij onze huisdieren als gezinsleden beschouwen zien we niet graag dat zij pijn hebben. De vraag is echter of wij wel het vermogen hebben om te kunnen waarnemen of en hoeveel pijn ons huisdier heeft. Regelmatig komen er mensen bij ons die beweren dat hun dier "absoluut geen pijn heeft, dat weet ik wel zeker!", terwijl het dier in kwestie vanwege bv uitgebreide Heupdysplasie bijna niet vooruitkomt van de pijn.

Een ander misverstand is dat dieren geen pijn zouden hebben terwijl ze toch duidelijk kreupel lopen. Gelooft u mij: dit komt echt bijna nooit voor. Als een dier kreupel loopt en hij heeft dat niet eerder gedaan dan heeft het zeker pijn!!

Uit onderzoeken is gebleken dat gedragsdeskundigen bij honden die een sterilisatie hadden ondergaan absoluut geen pijnuitingen konden waarnemen indien er een mens in de buurt van de hond was. Werd de hond daarentegen gefilmd terwijl er niemand bij was, dan kon de gedragsdeskundige op die film duidelijk herkennen dat het dier pijn had. Als je dit afzet tegen de huiselijke omstandigheden waarbij vrijwel altijd mensen aanwezig zijn, dan kunnen we alleen concluderen dat het dier instinktief er alles aan zal doen om te voorkómen dat wij zien dat het pijn heeft.

Het is nog maar zeer kort geleden dat pasgeboren kinderen met ernstige, pijnlijke afwijkingen die in ziekenhuizen werden verpleegd, ongeacht de pijnlijkheid van hun aandoening, nooit pijnstillers kregen toegediend. Indien daarnaar werd gevraagd vertelde de kinderarts dat de medische wetenschap van mening was dat zulke kleine mensen zich nog niets konden realiseren. Hun hersenen zouden nog te weinig ontwikkeld zijn om te kunnen beseffen wat pijn was. Het toedienen van pijnstillers werd daarom als nutteloos gezien. De vele en soms ernstige bijwerkingen van de toenmalige pijnstillers was een extra reden om hiermee omzichtig te werk te gaan. Gelukkig zijn deze denkbeelden inmiddels achterhaald en zijn er ook nieuwere generaties pijnstillers gekomen die men voor deze groep patienten (soms langdurig) kan inzetten. De positieve effecten van pijnbestrijding zijn inmiddels zo bekend dat in enkele jaren een totale ommekeer in de behandeling tot stand is gekomen.

Onmiskenbaar gaat er een zeer positief effect uit van het afremmen van een overschot aan pijn. Dieren bewegen meer en eerder, eten beter, herstellen sneller en krijgen een betere weerstand. Pijnbestrijding draagt dus bij aan een beter welzijn en welbevinden van ons huisdier en onszelf. In dit opzicht is het alleen maar aan te raden om met uw dierenarts te overleggen wat de mogelijkheden van pijnbestrijding zijn als Max geopereerd zou moeten worden.

Ook voor onze huisdieren is de kennis van de pijnbestrijdingsmiddelen enorm toegenomen. Daarnaast zijn er nieuwe, moderne produkten, die zelfs na langdurig dagelijks gebruik vrijwel geen bijwerkingen hebben. Deze categorie komt vooral ten goede aan de vele, vele oudere honden met stijve, pijnlijke gewrichten of dieren met bv hernia's van hun rug of nek. Het is enorm dankbaar om van een cliënt na enkele dagen te horen dat hij toch zo blij is omdat Hektor het laatste jaar nauwelijks meer mee naar buiten wilde, maar nu hij deze pillen krijgt onmiddellijk overeind springt wanneer het baasje zijn jas aantrekt. "Hij lijkt wel jáááren jonger, dokter". "En rennen doet-ie ook weer". Dan weet je als dierenarts weer dat je iets voor mens en dier hebt kunnen betekenen.

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor