Deel 56: Janna is ziek...

Wet was een warme zomerdag zoals er zoveel zijn geweest deze zomer. Het avondspreekuur was bijna voorbij en we waren blij dat we bijna klaar waren. Het was zo'n dag geweest waarbij het eigenlijk niet zo druk was maar waarbij je hersenen als dierenarts wel overuren maken omdat er veel "probleemdieren" waren geweest. De meeste aandoeningen van dieren herken je als dierenarts snel en je weet er een goede oplossing voor. Maar soms zijn er problemen bij zieke dieren waar je niet zo snel uitkomt. Gelukkig hebben we veel nadere onderzoeks mogelijkheden zoals bloedonderzoek, rontgenonderzoek , echoscopie , ECG en bloeddrukmeting waardoor het vaak uiteindelijk wel duidelijk is in welke hoek het probleem ligt. Maar ondanks deze mogelijkheden zijn er altijd patienten waarbij je figuurlijk met je handen in het haar zit. Deze kunnen je soms slapeloze nachten geven.

Janna was zo'n hond. Een vreselijk lieve Golden Retriever met een erg aardige dame als eigenaresse die duidelijk veel van haar hond hield. Janna had een extra emotionele waarde voor haar. Ze had twee jaar geleden haar zoon verloren en de hond en haar zoon waren altijd zeer goede maatjes geweest. Ik kreeg soms het idee alsof mevrouw via de hond toch nog een soort "lijntje" naar boven had waardoor ze mogelijk nog een vorm van communicatie met haar gestorven zoon had. Omdat clienten de praktijk vaak regelmatig bezoeken kom je soms tot een wat nader persoonlijk contact zodat je de achtergrond een beetje leert kennen. Janna is een hond waar je als dierenarts extra je uiterste best voor doet om haar gezond te houden.

De bewuste zomerse avond belde de eigenaar van Janna dat ze het toch niet vertrouwde met haar en of ze toch alsjeblieft nog even langs mocht komen. Ze was al twee keer eerder geweest met de klacht braken en/of diarree maar de behandeling wilde maar niet aanslaan. Natuurlijk mocht ze komen. De eerdere keren was Janna altijd blij de behandelkamer in gekomen. Ze weet dat er altijd een koekje voor haar is en ze heeft het volste vertrouwen in de mensen van de kliniek. Deze keer was ze wat slomer en keek gewoon niet happy. De eigenaresse vertelde dat ze sinds gisteren helemaal niet meer wilde eten, alleen nog drinken. Ze bleef ook nog een paar keer per dag braken. Een heel erg zieke indruk maakte ze thuis niet maar ze was niet in haar normale doen. Diarree had ze begin van de week gehad maar dat was nu over.

Ik onderzocht haar weer van voor naar achter maar kon eigenlijk niets bijzonders vinden behalve een iets gevoelige plek v??r in de buik. Ik kon daar echter maar moeilijk bij want dat maakte de ribbenkast onmogelijk. Daar Janna geen verbetering had vertoond op de medicatie en het eigenlijk alleen maar minder goed met haar ging werd bloed afgenomen voor onderzoek met ons eigen bloedapparaat. Daar kwam echter niets bijzonders uit. Ik besloot om een rontgenfoto te maken en twijfelde of ik dat deze avond nog zou doen of de eigenaar morgen terug zou laten komen. Iedereen was tenslotte een beetje aan het einde van zijn latijn na zo'n warme dag en heel ziek was ze tenslotte niet. Was het mijn intuitie of was het het feit dat ik voelde dat Janna zo belangrijk was voor deze eigenaresse. In ieder geval besloot ik om toch maar die avond nog een rontgenfoto te maken. Op deze rontgenfoto was het nog niet helemaal duidelijk wat er aan de hand was. Echter doordat ze een beetje suf was gemaakt voor de rontgenfoto kon ik nog eens heel goed voor in haar buik voelen. Ik kreeg toch steeds meer het gevoel dat daar het probleem lag maar zeker weten deed ik het absoluut niet. In zo'n geval sta je als dierenarts voor een dillemma. Ga je een kijkoperatie doen of probeer je het eerst weer met medicijnen.

Ik maakte in mijn hoofd snel een afweging van de risico's. Als ik weer medicatie zou geven was er het risico dat ik een kijkoperatie in een later stadium onder veel ongunstiger omstandigheden zou moeten uitvoeren. Janna zou mogelijk verder verzwakt kunnen zijn. Als ik nu zou opereren en het zou blijken dat het met medicijnen was op te lossen had ik misschien in de ogen van de eigenaresse de hond voor "niets" opengemaakt. Toch zou ik in dat geval wel zekerheid hebben over de aandoening en waren we in ieder geval niet te laat met opereren. In een dergelijk geval bespreek ik het dillemma altijd zorgvuldig met de eigenaar zodat er later geen misverstanden over komen.

De eigenaresse van Janna besloot tot een kijkoperatie want ze wilde geen enkel risico lopen met Janna. Het volgende dillemma was; opereren we vanavond nog of wachten we tot morgen….. Ik dacht aan wat ik zou doen als Janna mijn eigen hond was, ik zou dan het liefst zo snel mogelijk willen weten wat er aan de hand was. Na enig overleg met de assistentes besloten we het toch maar dezelfde avond nog te doen. Wij hebben gelukkig "gouden" assistentes die hun persoonlijke belangen graag opzij zetten om een dier in nood te helpen, ook al was het immers al laat en wilden ze eigenlijk ook wel graag naar huis.

Met man en macht werd gewerkt om Janna zo snel mogelijk voor de operatie klaar te maken. Even bekroop mij nog het schrikbeeld van een "niets kunnen vinden"- operatie toen ik de eerste snee in de huid zette. Maar naar gelang de operatie vorderde bleek dat de beslissing goed was geweest. Janna had delen van een flostouw opgegeten. Een deel zat nog in haar maag en een ander deel zat al in het eerst deel van de darm maar kon niet verder omdat een draad hem vasthield aan de knoedel in de maag. Deze draad sneed als een mes in de darmwand. Het had niet langer moeten duren of de darmwand was kapot gegaan en de hond was acuut in shock geraakt. Gelukkig was alles goed te verwijderen en een paar uur later lag Janna rustig in de opname aan het infuus.

De eigenaresse was dolblij en bedankte ons vele malen. Janna moest nog wel blijven slapen op de kliniek en 's nachts ben ik nog 2x mijn bed uit gegaan om te kijken of het wel goed met haar ging. Maar de volgende ochtend lag ze al te kwispelen. 2 dagen na de operatie mocht ze naar huis. De eigenaresse kwam met een grote taart voor ons allemaal en vertelde mij, nadat ze mij even apart had genomen, dat ze het gevoel had dat haar overleden zoon als een beschermengeltje op mijn schouder had gezeten en had meegekeken. Nog dagen liep ik met een zeer tevreden gevoel van voldoening door de kliniek.

Hanneke Moorman, dierenarts.

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor