Deel 59: Collega's onder elkaar

Het is woensdagochtend, ik ben vrij vandaag. Nou ja vrij… ik ben vandaag niet op de praktijk maar wel bezig met diergeneeskunde. Vandaag kijk ik mee in een collega-praktijk in Tilburg. Het is altijd leuk om eens bij een ander in de keuken te kijken en nog eens bijzonder leerzaam ook. Het is makkelijk te vinden. Na ongeveer drie kwartier rijden arriveer ik bij een statige villa aan de rand van Berkel-Enschot.

Als ik binnenkom word ik vriendelijk ontvangen door de assistente, mijn collega-dierenarts is nog niet gearriveerd. Ze geeft me alvast een rondleiding door de praktijk. Het valt me op dat de werkruimte kleiner is dan de buitenkant doet vermoeden. Het pand wordt dan ook slechts voor een klein deel als praktijk gebruikt. Ondanks de beperkte ruimte is het efficiënt ingericht en beschikken ze over dezelfde faciliteiten als wij. Er zijn twee spreekkamers, een operatiekamer en een aparte ruimte voor röntgen en echo-onderzoek. Ook de inrichting van de operatiekamer komt overeen: er is gasnarcose en de hartslag en ademhaling van de dieren worden tijdens de narcose in de gaten gehouden door monitoren. Zo op het oog niet veel verschil.

Als mijn collega gearriveerd is begint het werk waarvoor ik gekomen ben. In deze praktijk worden erg veel operaties uitgevoerd aan de gewrichten, de orthopedische ingrepen. Mijn collega is hier erg bedreven in en ik hoop dan ook wat van hem op te steken. De eerste patiënt is een Herder van bijna 10 jaar. Het arme dier heeft ernstige HD, een aandoening van de heupen, en kan op één poot bijna niet meer staan. Hieraan wordt vandaag operatief iets gedaan. Het gaat om een relatief eenvoudige ingreep met een bijzonder karakter. De heupkop wordt namelijk verwijderd! Dat is alles. Nu hoor ik u denken: 'hoe kan dat nu, een dier kan toch niet zonder het heupgewricht?' Welnu, dan kan wél! Het blijkt dat het weghalen van de 'kogel' van het heupgewricht bij honden onder een bepaald gewicht gewoon kan. Het gewricht gaat dan als het ware in de spieren bewegen in plaats van in de kom van het gewricht. Een bijzondere vinding waardoor al menig hond en kat van zijn pijn verlost is. Als we aan de operatie beginnen valt me het eerste verschil op: de voorbereiding van de patiënt wordt weliswaar nog door een assistente gedaan, maar daarna doet de dierenarts alles zelf, inclusief het wassen, de instrumenten uitpakken en klaarleggen en het letten op de narcose. Ook de operatie doet hij zonder assistente. Dit is reuze knap want er moet nogal wat gemanoeuvreerd worden met de patiënt tijdens zo'n ingreep. Als de operatie afgelopen is wordt de hond naar de uitslaapruimte gebracht. Ook hier is het wat kleiner dan verwacht maar wel heerlijk warm voor de patientjes.

Een ander opvallend verschil is het aantal mensen in de praktijk. Omdat er minder assistentes zijn is het er gewoon rustig! Slechts 3 mensen werken in deze praktijk tegelijk! Toch vind ik het reuze prettig dat wíj de hulp hebben van goed-opgeleide assistentes, pardon; paraveterinairen. Dat geeft toch wat extra zekerheid; ze letten immers mee op de narcose en zorgen zo dat je als dierenarts je volledig kan concentreren op de operatie. Ook buiten de operatiekamer zorgen ze voor een gestructureerd verloop van de dagelijkse gang van zaken. Bovendien is het nog gezelliger ook!

Ik heb die dag nog veel meer gezien en daardoor veel geleerd. Een leuke ervaring. Eén ding echter is me het meest bijgebleven en dat is het besef dat voor mij het werken in een team zoals in Dierenkliniek Brouwhuis het leukst is.

Jan-Willem van den Bosch

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor