Deel 63: Superkat

Het is maandagavond. Ik kom rond 21.30u thuis van een lange werkdag en plof neer op de bank. Ik heb vannacht dienst en hoop stiekem dat het rustig zal blijven… Rond 22u30 besloot ik om te gaan slapen en checkte nog even snel dat de spoedtelefoon binnen handbereik lag. Na enkele minuten viel ik al in slaap…

Omstreeks 02.00u 's nachts werd ik uit mijn diepe slaap gehaald door het gerinkel van de telefoon : het was de Dierenambulance. Een mevrouw meldde mij dat ze onderweg waren naar de dierenkliniek met een aangereden kat en zei mij dat het ernstig was. De eigenaar van het diertje was niet bekend. Ik kleedde me snel aan en sprong, nog half slapend, in mijn auto. Na enkele minuten kwam ik aan op de kliniek. De wagen van de Dierenambulance was reeds ter plaatse. Ik rende naar de voordeur. Zodra de medewerkers van de Dierenambulance de behandelkamer binnenkwamen zag ik dat het om een echt spoedgeval ging : ze hadden een heel suffe kat in een handdoek bij zich die helemaal onder het bloed zat. Ik merkte zag dat het diertje ontzettend bloedde uit de mond en in shocktoestand verkeerde en was meteen klaarwakker. Ik wist dat ik heel snel zou moeten handelen om de arme kat te kunnen redden… Meteen gaf ik de nodige injecties om het diertje te stabiliseren. Na enkele minuten ademde de kat wat rustiger en was de bloeding reedsverminderd. Toen pas kon ik echt gaan onderzoeken wat de kat mankeerde: de onderkaak zat helemaal los en ook de bovenkaak had een zware klap gehad. Op de longauscultatie hoorde ik dat de kat veel moeite had met ademen en dat er waarschijnlijk een behoorlijke longbeschadiging aanwezig was. Nu de belangrijkste zorgen waren gegeven besloot ik de kat eerst te laten stabiliseren alvorens verder onderzoek te doen om te zien wat er precies aan de hand was en hoe ernstig het was.

Toen ik de volgende ochtend op de kliniek aankwam ging ik meteen naar mijn spoedpatientje kijken. Ik was blij om te zien dat het katje duidelijk was opgeknapt in enkele uren tijd en toen bij het kooitje kwam tilde hij zijn hoofdje op om mij te begroeten. In de loop van de ochtend heb ik met behulp van röntgenfoto's kunnen waarnemen dat de longbloedingen erg meevielen, maar met de kaak was het niet zo mooi : de onderkaak moest operatief hersteld worden. Na overleg met de medewerkers van de Dierenambulance besloten we die operatie nog diezelfde dag uit te voeren. Met behulp van een ijzeren cerclage werden de twee delen van de onderkaak weer tegenover elkaar geplaatst. De beschadiging in de mond was behoorlijk groot en daarom bracht ik een neussonde aan om de kat gedurende een tijdje te kunnen voeren zonder de kaken te belasten. De dagen nadien waren best zwaar voor het diertje, en er was ook veel zorg nodig, maar gelukkig knapte de kat zienderogen op en na enkele dagen kon hij al opgehaald worden om verder behnadeld te worden in de opvang van de Dierenambulance.

Toen ik een week later de kat op controle zag, was ik echt verrast om te zien hoe goed hij er uitzag! Ik was erg trots op mijn wonderkatje waarvan ik eigenlijk niet eens de naam kende! De sonde kon verwijderd worden omdat de kat al zelfstandig blikvoer begon te eten. Het genezingsproces verliep veel sneller dan ik eigenlijk had durven hopen.

Na enkel weken kon de cerclage verwijderd worden en het superkatje doet het sindsdien bijzonder goed! In de opvang zijn ze er helemaal weg van! Het is ongelooflijk hoe sterk een kat soms kan zijn… Ik heb nogmaals het bewijs gekregen dat ik een prachtig beroep uitoefen!

Bruno Ballieu, dierenarts

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor