Deel 65: Doerak is gebeten...

Het is al laat en ik lig net in bed, als de telefoon gaat. De mevrouw aan de andere kant van de lijn vertelt dat haar vriendin net in paniek is binnen komen rennen met haar hondje Doerak. Doerak is gebeten en heeft volgens haar al veel bloed verloren en ziet nu erg bleek. Nou, dat kan natuurlijk niet tot de volgende dag wachten, dus met een bezorgd gevoel trek ik mijn kleren aan en rij snel naar de praktijk.

Kleine hondjes die door een grote hond gebeten worden kunnen namelijk nogal wat inwendig trauma oplopen. Doerak is een kleine yorkshire terrier en hij doet zijn naam eer aan; hij voelt zich eerder een grote Rottweiler. En ja, dat pikt niet elke grote lobbes…

Al snel arriveert ook de eigenaar met het hondje. Voorzichtig legt ze hem op tafel. Er zit maar weinig beweging in het hondje, zo suf is hij. Voorzichtig til ik zijn wang op en zie dat zijn slijmvliezen heel bleek zijn. Rechts op zijn buik is een tand dwars door de huid en de spieren gegaan, en er sijpelt inderdaad nog steeds wat bloed uit. Ook bovenop zijn rug heeft hij een gaatje zitten, en rug en buik zijn beide erg pijnlijk.

Als zo'n klein hondje door een grote hond in zijn buik gebeten is, kan er van binnen veel geraakt zijn. Daarom besluit ik om niet af te wachten en direct een röntgenfoto van zijn buik en rug te maken. De eigenaar van het hondje is erg van slag dus zij krijgt wat te drinken en mag even wachten in de wachtkamer terwijl ik met haar vriendin de foto maak. Zij vertelt me ondertussen dat ze eigenlijk over 5 uur naar het vliegveld moet; ze vertrekt dan op vakantie naar Thailand. Nou, is dat geen echte vriendschap? Op de foto is wel te zien dat er wat gas (lucht) in de buik aanwezig is doordat de tand dwars door de buikwand gegaan is, maar gelukkig is er geen beeld van veel bloed in de buik. Ook de rug ziet er goed uit.

Maar het hondje is nog lang niet uit de gevaren zone, hij is nog steeds erg suf en lijkbleek. Ook is zijn temperatuur te laag door de shock. Ik stel voor hem aan het infuus te leggen. Hij krijgt zware pijnstillers en natuurlijk antibiotica tegen de infecties die zo'n hondenbeet binnenbrengen. Uiteraard krijgt hij een warmtelamp; zou zijn temperatuur nog verder zakken dan gaat hij in de couveuse. Ik beloof de eigenaar het hondje goed in de gaten te houden en haar morgenochtend op de hoogte te brengen van zijn toestand.

Die nacht ga ik nog een paar keer kijken, maar gelukkig blijft hij vrij stabiel, zij het nog wel erg bleek. De volgende ochtend is zijn temperatuur door de warmtelamp weer wat gestegen en kijkt hij ietsje alerter, maar goed is de temperatuur nog niet en zijn buik en rug zijn enorm pijnlijk; hij gilt het uit bij de minste aanraking. We besluiten bloedonderzoek te doen om te kijken hoe zijn lever en nieren reageren op de situatie. De nierfunctie blijkt gelukkig goed, maar de leverenzymen zijn flink gestegen. Dit kan zeker duiden op een bijkomende leverontsteking en dat betekent dat hij lang antibiotica nodig zal hebben.

De volgende dagen blijkt Doerak zijn naam echt eer aan te doen; elke keer dat hij opgepakt moet worden, begint hij voor het aanraken al ontzettend te piepen: Van de pijn? Van angst voor pijn? Hij maakt het ons in ieder geval erg lastig. De eigenaar stelt me hierin een beetje geruster als ze vertelt dat hij dat ook al doet als ze hem wil kammen of zo. Gelukkig, dan ligt het dus niet aan ons. Je ziet wel aan hem dat hij nog erg moe is maar na een paar dagen zie je hem opknappen; hij piept nog steeds, maar kijkt veel alerter en heeft de warmtelamp niet meer nodig. Zelfs een beetje lekker geconcentreerde voeding gaat erin! Daarom besluit ik hem lekker naar zijn eigen mandje te laten gaan. De eigenaresse krijgt instructies mee. Als hij niet eet, moet ze zeker terug komen. Na 2 weken wil ik graag opnieuw bloed af nemen om zijn leverfunctie te controleren. Doerak is blij zijn bazinnetje weer te zien, maar kijkt nog steeds wat suf. Tsja, het is net als in een gewoon ziekenhuis; als je naar huis mag, moet je thuis toch echt nog verder aansterken!

De volgende dag bellen we de eigenaresse nog eens na, om te horen hoe het gaat, en gelukkig gaat het redelijk; hij heeft wat gegeten en een klein drolletje gepoept. Blij met dit nieuws spreken we over 2 weken af. En na 2 weken kan ik mijn ogen haast niet geloven; het is een heel ander hondje geworden, met zijn mooie zilveren vachtje en kwispelende staartje! De eigenaar vertelt me dat hij nog 10 dagen sloom is geweest en toen langzaam weer de oude is geworden. Gelukkig blijken zijn leverwaarden ook weer bijna allemaal normaal te zijn. Natuurlijk is ook de eigenaar erg blij met dit nieuws.

Ja, dan weet je als dierenarts weer waar je het voor doet! Wat heb ik toch een heerlijk vak! Tot de volgende keer,

Leonieke van Balen

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor