Deel 66: Het verhaal van Jack

Misschien is het sommigen van jullie al opgevallen: We hebben een nieuwe collega. Matthijs is zijn naam en hij begint zich al behoorlijk thuis te voelen in de praktijk. Matthijs gaat zorgen voor extra hulp als Leonieke met zwangerschapsverlof gaat. Hij is afgelopen jaar afgestudeerd en inmiddels goed ingewerkt in onze kliniek. Ook goed ingewerkte dierenartsen echter komen regelmatig voor verrassingen te staan, zo ook Matthijs en ik.

Ik word door hem gevraagd eens naar een patiëntje te kijken. Het hondje Jack. Het baasje van Jack vindt dat ze de laatste tijd wat moeite heeft met plassen en ze verliest af en toe een plasje in huis, samen met wat bloed. De eigenaar heeft eerst wat urine gebracht om te laten nakijken of er sprake kon zijn van een blaasontsteking. Dit is bevestigd, maar omdat we Jack nog niet eerder onderzocht hadden leek het ons raadzaam om een afspraak te maken om haar te laten onderzoeken. Mijn collega heeft dit inmiddels gedaan en vond dat de blaas wat vreemd aanvoelde. Tot zover niets schokkends zou je zeggen. Dat klopt, maar deze blaas voelde wel extreem hard…

We besluiten dat dit onmogelijk een simpele blaasontsteking kan zijn en we nemen het hondje op om een foto van haar buik te maken. De eigenaar gaat naar huis met de mededeling dat we bellen als we meer weten. Nou en of we meer te weten zijn gekomen! Op de foto is in plaats van de blaas een grote witte vlek te zien! Het lijkt wel of er een grote steen in de buik ligt. Het kan dan ook niet anders of dit is de oorzaak van het moeilijke plassen van Jack. Jack heeft een blaassteen. Het is echter niet zomaar een steentje, nee het exemplaar is zo groot dat we onmiddellijk besluiten te opereren. De eigenaar van Jack wordt gebeld en gaat direct akkoord.

Tijdens de operatie wordt al snel duidelijk dat dit een vervelende zaak moet zijn geweest voor het beestje. De steen is zo'n 7 x 3 cm, en dat in een blaasje van een hondje van amper 7 kg! Het ding lijkt wel weg te hebben van een versteende kroket en de grapjes hierover doen al snel de ronde in de kliniek. Gelukkig krijgen we de steen relatief gemakkelijk uit de blaas en nadat ik de blaas en de buik heb gesloten mag het hondje weer wakker worden. Ze kan opgelucht ademhalen, of moet ik zeggen opgelucht plassen?

Als het baasje 's avonds zijn diertje komt ophalen kan hij zijn ogen bijna niet geloven. Zo'n grote steen in zo'n klein beestje, tja, dat verklaart een hoop van de klachten van de afgelopen tijd. Ik vraag hem grinnikend of het hondje nog wel kon zwemmen met deze ballast. Gelukkig weet de man een grapje te waarderen en kan hij er ook om lachen. Jack's baasje wil de steen graag hebben als aandenken. Dit is natuurlijk geen probleem, maar eerst heb ik er nog wat foto's van gemaakt voor het rariteitenkabinet.

Gelukkig gaat het met Jack al weer veel beter, haar medicijnen slaan goed aan, de blaasontsteking is onder controle en ze plast weer normaal. En wij? Wij zijn weer een (vreemde) ervaring rijker. Tot de volgende keer en tot ziens in Dierenkliniek Brouwhuis.

Jan-Willem van den Bosch

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor