Deel 69: Shock

Oeps, het is al over half acht. Hoogste tijd om op te staan dus. Een verkwikkende douche zorgt ervoor dat ik de slaap van me af was. Ik scheer me en begin aan het ontbijt. Vandaag is een spannende dag. Niet alleen vanwege de afspraken voor vandaag, maar ook omdat ik deze dagen in een soort spannende roes doorbreng. Ik word binnenkort papa en dat voor de eerste keer. Dit zorgt ervoor dat ik onwillekeurig bij elk telefoontje denk "zou het…?"

Na het ontbijt kus ik mijn vrouw gedag en begint de werkdag met een frisse fietsrit naar de praktijk. Het is slechts 5 minuten fietsen, maar met de decemberkou is het best fijn dat er op de praktijk een lekker warme kop koffie staat te wachten. Tijdens de koffie bespreken we de ochtend. Niet alleen voor mij, maar ook voor Moniek is het een spannende dag. Haar hond Banjer heeft namelijk veel last van haar knie en we hebben besloten dat het voor Banjer het best is dat ze geopereerd wordt aan de knie. Dit zal vandaag gebeuren en Moniek zal zelf assisteren tijdens de operatie. Reuze spannend natuurlijk, ook voor mij, want een knieoperatie is een secuur werkje en het blijft elke keer een uitdaging.

Naast de knieoperatie is er een kater die gecastreerd moet worden en heeft Matthijs nog een aantal patiënten die de nodige aandacht vergen. Kortom, niet erg druk, maar wel veel denkwerk.

De knieoperatie gaat gelukkig voorspoedig, de meniscus van Banjer blijkt gescheurd en moet verwijderd worden. Moniek staat haar mannetje als operatieassistente en na een goed anderhalf uur is de knie van Banjer weer gesloten en wordt ze langzaam wakker uit haar narcose. Een meniscus armer, dus een grote voetbalcarriëre zit er niet in voor Banjer. Maar met een beetje goede wil kan ze wel weer lekker met haar vriendinnetje Boebus ravotten. Nadat ik de kater heb "geholpen" is het chirurgieprogramma ten einde en is er tijd om wat patiënten na te bellen. Gisterenavond hebben Matthijs en Bruno namelijk een keizersnede uitgevoerd op een Duitse Herder en Matthijs is reuze nieuwsgierig hoe het met de pups gaat. Intussen bel ik naar de eigenaar van de kat Bas met het goede nieuws dat Bas zijn schildklierprobleem geheel onder controle lijkt volgens de bloeduitslag. Het is dan ook fijn om te horen dat Bas het hier volledig mee eens is. Hij is thuis weer helemaal de oude. Ook de pups blijken het goed te doen en de teef? Daarmee gaat het zo goed dat ze besloten heeft niemand in de buurt van haar pups te laten. Een beschermende moeder zullen we maar zeggen.

Tijdens de lunchpauze informeer ik hoe het thuis gaat. "Oh, alles rustig," is het geruststellende antwoord van Leonieke. Het zal dus vermoedelijk niet voor vandaag zijn dat ik papa word.

Het loopt tegen het eind van het jaar en het is in deze tijd wat rustiger met de inentingen. Zo komt het dat een dag rustig lijkt, maar de patiënten die zich aandienen zijn vaak echt ziek en vergen best veel van je concentratie. Aan het einde van de middag is het dan ook een spoedgeval dat ervoor zorgt dat Matthijs en ik nog even moeten wachten met ons avondeten.

Een lieflijk kitten van 6 maanden oud wordt binnengebracht met ernstige symptomen. Het prachtige diertje is ernstig verzwakt en kan bijna niet meer op haar poten staan. De eigenaresse is erg bezorgd. Na onderzoek van het diertje lijkt het erop dat het in shock verkeert. Haar temperatuur is veel te laag en ze reageert wel erg sloom op alles wat we met haar doen. We besluiten bloed af te nemen om te controleren of onze vermoedens kloppen.

Uit het bloedonderzoek blijkt dat het beestje inderdaad in shock is en we besluiten haar op te nemen en te onderwerpen aan "intensive care". Ze krijgt infuus en de nodige medicijnen. Bovendien wordt ze onder een warmtelamp gelegd om zo snel mogelijk weer op temperatuur te komen.

Na het avondeten gaan we meteen bij het kitten kijken en wat blijkt? Het beestje is al best opgeknapt en laat zich alle aandacht graag welgevallen. Het is niet bekend wat de oorzaak precies is geweest, maar de behandeling blijkt gelukkig aan te slaan.

De avond is vrij rustig met afspraken en Matthijs en ik keren op tijd huiswaarts. Het kitten blijft opknappen en Banjer is inmiddels met één knie in het verband naar huis. Weer een dagje voorbij met een aantal 'denkpatiënten'. En nog steeds geen nieuws van mijn vrouw…

Zou het dan toch een kerstkindje worden?

Ik houd jullie op de hoogte,

Tot ziens in Dierenkliniek Brouwhuis, Jan-Willem van den Bosch

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor