Deel 6: Vechtabces en krabwonden

De grond in onze mooie brouwhuise bossen is verzadigd met water van sneeuw en regen die de afgelopen winter gevallen is. De sloten staan al vol tot aan de rand en nog lijkt er geen einde te komen aan deze barre en natte tijd. Toch zijn er tekenen die op naderende veranderingen duiden: Zijn immers de knoppen aan de takken al niet wat dikker aan het worden?

De afgelopen tijd werden we in de kliniek geconfronteerd met een ergerlijk staaltje van dierenmishandeling. Iemand kwam met een kat met op zijn rug een klein gaatje in de huid. Meestal betreft dit dan een zogenaamd vechtabces. Deze ontstaan doordat katten met elkaar vechten waarbij ze elkaar bewerken met hun nagels en klauwen. Vaak betreft het dan on-gecastreerde katers die, op zoek naar een poes, het territorium van een andere kater betreden. Een hevig gevecht zal dan het gevolg zijn, waarbij het er allerminst zachtzinnig aan toe gaat.

Met hun scherpe naaldvormige tanden bijten ze in hun tegenstander waar ze maar kunnen. Vaak voorkomende plaatsen waar ze elkaar bijten zijn: de kop, een oor, een poot, of bovenop de rug. De scherpe tand kan dan door de huid heen diep in de spieren dringen. Nu is zo'n tand natuurlijk niet steriel en bij het terugtrekken van de tand zullen er bakterieën in de wond achterblijven. Omdat de huid erg elastisch is zal het gaatje zich vrijwel onmiddellijk na het terugtrekken van de tand sluiten. De bakterieën zitten nu opgesloten in het wondje en vermaken zich daar prima. Het is er immers warm en vochtig en er is eten in overvloed terwijl ze voorlopig even niet gestoord worden door de afweer van het lichaam omdat er flink wat weefselbeschadiging is met een verstoorde doorbloeding. Zij zullen zich dus gaan vermeerderen, met als gevolg dat de wond gaat ontsteken. Als het gaatje in de huid nu toch weer open gaat kan het gevormde wond- en ontstekingsvocht het lichaam verlaten en zal de schade meevallen. Meestal echter zal de ontsteking alleen maar verergeren en zal er geen gaatje naar buiten zijn om het vuil af te voeren. De kat zal dan een of enkele dagen later ziek worden met koorts, niet willen eten en veel slapen. Er wordt nu een abces gevormd dat na 1 of 2 weken meestal spontaan openbreekt door de inmiddels aangetaste huid. Hierbij ontstaan gaten van één tot enkele centimeters. Complicaties kunnen hierbij ontstaan door bakterieën die in het bloed terecht komen en die meegevoerd worden naar inwendige organen als longen, lever, hart of nier en daar op hun beurt nog veel ernstigere ontstekingen kunnen veroorzaken.
Het beste kan een dergelijke kat zo snel mogelijk na het oplopen van de verwonding met antibiotica worden behandeld. Dit voorkomt de abcesvorming en de kat zal niet ziek worden.

Als de kat in een later stadium bij de dierenarts komt zal hij ook antibioticum krijgen, maar dan zal de wond vaak chirurgisch geopend moeten worden omdat er al te veel pus is gevormd. Soms zal er dan ook nog een drain gebruikt moeten worden omdat de huid zich anders weer te snel zal sluiten. Het voorkomen van deze vechtabcessen zal sterk verminderd worden als de kater gecastreerd wordt en dus niet meer de zoveel behoefte heeft om te gaan vechten, met alle gevolgen van dien.

In het bovenstaande geval van de kat met het gaatje in de huid van de rug dacht de dierenarts die het dier onderzocht echter aan een andere mogelijkheid. Het gaatje was eigenlijk een beetje te groot voor een kattebeet. Het zou eventueel nog van een hondenbeet kunnen zijn, maar dan zou er meer schade zijn dan alleen maar een gaatje in de huid waar net een luciferkop door zou kunnen. Van de kat werd een rontgenfoto gemaakt waardoor het vermoeden van de dierenarts werd bevestigd: Een onverlaat had met een windbuks op het arme dier geschoten... De kogel is naderhand operatief verwijderd en de poes maakt het inmiddels weer goed. Je moet er niet aan denken dat zo'n kogeltje in een oog terecht kan komen waardoor het dier levenslang verminkt zou zijn door zo'n onzinnige handeling van een onverlaat die zich waarschijnlijk niet realiseert wat hij hier nu eigenlijk mee aanricht.

Tenslotte nóg even iets over bijt en krabwonden:
Mocht u ooit zelf gebeten worden door een hond of kat en ook bij krabben van een kat, zorg er dan voor dat de wonden zo snel mogelijk goed verzorgd worden. Het liefst onder een niet te harde straal water goed uitspoelen en goed laten uitbloeden. Zeker bij diepe en uitgebreide verwondingen is het raadzaam om de huisarts om antibioticum te vragen. Deze verwondingen mogen uiteraard niet gehecht worden. Onlangs is er nog een onderzoek gepubliceerd waaruit gebleken is dat er bij deze verwondingen bakterieën een rol spelen die zeer agressief zijn en die zeer moeilijk te bestrijden zijn als er te laat wordt begonnen met een doelmatige behandeling. In het betreffende wetenschappelijk onderzoek werd zelfs gesteld dat in dat geval amputatie van ledematen of zelfs het overlijden van de patient (mens) het gevolg kan zijn. Ook het likken van honden of katten aan een verwonding bij de mens kan dezelfde ernstige gevolgen hebben.
Neem hiermee dus geen enkel risico!

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor