Deel 72: Mijn hond Wodan

Mijn eigen hond Wodan, is nu 7 maanden oud en dus is het tijd voor zijn castratie. Ik wilde niet langer wachten, want hij kreeg last van een voorhuidontsteking. Dit is een bij mannetjes veel voorkomende infectie van het slijmvlies rond de penis waardoor er pussige groene druppels uit zijn voorhuid vallen. Deze infectie ontstaat mede door de mannelijke hormonen welke gaan opspelen in zijn puberteit. Daar Wodan een kruising is tussen een Duitse staande en een Labrador Retriever had het ook niet lang meer geduurd of hij zou het erf verlaten en op pad gaan naar vrouwelijk schoon. 

Het is voor het eerst dat er een dier van mijzelf onder narcose gaat voor een operatie. Ik voel nu hoe al die andere baasjes zich voelen als ze hun trouwe viervoeter bij ons in de kliniek achterlaten. Ik moet zeggen best spannend, ook al worden ze continu in de gaten gehouden door monitoren (hartslag, CO2, zuurstof gehalte in het bloed, temperatuur) en door onze fantastische assistentes. Bovendien liggen ze aan het veiligste narcosemiddel namelijk gasnarcose. Voor de zekerheid verricht ik toch een pre-anesthetisch bloedonderzoek om eventueel de narcose aan te kunnen passen bij afwijkingen in het bloed. Gelukkig is het bloedonderzoek helemaal in orde en kunnen we Wodan onder narcose brengen. Hij krijgt een prikje in zijn bil en na een kwartiertje is hij al behoorlijk sloom en probeert tevergeefs zijn koppie op te tillen om mij te begroeten.

Best raar om te zien dat zo´n ADHD- hond, want dat is het, daar nu uitgeteld ligt. Na het intuberen wordt hij op zijn rug gelegd en wordt het operatieveld nauwkeurig geschoren en ontsmet. Ik ben mij intussen al aan het wassen voor de operatie. Als hij dan uiteindelijk is aangesloten aan de bewakingsapparatuur en de steriele operatiedoek op zijn buik ligt, begin ik met de castratie. Tijdens mijn eerste incisie gaat er een apart gevoel door mij heen en moet ik eerlijk zeggen dat ik een beetje zenuwachtig ben. Normaal houdt de assistente de monitoren goed in de gaten, maar ik kan het niet laten om stiekem toch ook regelmatig te kijken. Maar uiteraard gaat de narcose en de castratie zeer voorspoedig. Na de laatste hechtingen wordt het narcosegas uit het systeem verwijderd en krijgt Wodan 100% zuurstof. Het duurt maar 10 seconden tot Wodan het genoeg vindt en weer vrolijk wakker wordt.

Hij heeft daarna nog een halve dag in onze opname gelegen waar hij flink werd vertroeteld door de assistentes en stagiaires. Eenmaal thuis gaat hij lekker op zijn eigen plek liggen en valt in slaap. Later die avond staat hij al weer te kwispelen en wil mee naar buiten. Hij heeft ook behoorlijke honger want vanaf 18.00 uur de vorige dag heeft hij niets meer mogen eten. Dit om te voorkomen dat hij gaat braken tijdens de narcose en er voedsel in het verkeerde keelgat kan schieten. Hij valt aan op het blikje licht verteerbare voer dat ik heb meegenomen van de kliniek.

Voor de komende dagen krijgt hij nog wel een kap op zodat hij niet aan zijn wond kan likken. We hebben tegenwoordig mooie doorzichtige kappen dus de lampenkap kan aan het plafond blijven. Er zijn helaas wel al 3 kopjes gesneuveld, maar je moet iets over hebben voor je hond!

Matthijs Nipius, dierenarts

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor