Deel 76: Daar stond ik dan... in de file

Een dag eerder hadden we afscheid genomen van dierenarts Bruno Ballieu. Als zijn opvolger, wilde ik vanochtend toch ruim op tijd op de praktijk aankomen. Jammer genoeg stonden er net iets te veel auto's voor de mijne. Dan maar even bellen. Oh nee, de balie was nog niet open. En als "beginneling" had ik natuurlijk nog geen ander telefoonnummer van de praktijk. Ik moest dus maar gewoon wachten totdat de balie om half negen bereikbaar was.

Eenmaal uit mijn auto snelde ik de praktijk binnen. Zoekend naar de juiste excuses stapte ik een versierde spreekkamer binnen. "Hoera!" klonk het uit de kamer! Alle medewerkers van de kliniek hadden zich verzameld om mij welkom te heten. Vandaag werd deze kamer officieel de mijne. Ook al werkte ik al een maand op de dierenkliniek, vandaag moest ik iedereen vertellen dat het "mijn eerste dag op de kliniek" was.

Het was toch weer even wennen. De afgelopen maand mocht ik vooral meekijken met de andere dierenartsen. Op die manier leerde ik hoe er in de praktijk werd gewerkt. Wat daarbij opviel was dat, in vergelijking met andere praktijken, het onderzoek heel uitgebreid wordt gedaan. Dat maakt het instellen van de juiste therapie een stuk eenvoudiger. Maar vanaf nu mocht ik dat dan toch allemaal zelf gaan doen. Gelukkig werd het me niet te moeilijk gemaakt. De eerste honden en katten hoefden alleen gevaccineerd te worden.

Gaandeweg de week kreeg ik natuurlijk ook patiënten met gezondheidsklachten. Een hond met diarree - voor de geroutineerde dierenarts natuurlijk geen probleem - was voor mij toch even zweten. Eerst een algeheel onderzoek, dan onder de microscoop kijken naar de ontlasting. Geen parasieten te zien. Dan een keuze maken uit al die verschillende medicijnen. Gelukkig kon ik terugvallen op mijn aantekeningen: een injectie tegen de krampen, tabletten om de darmen te beschermen en licht verteerbare voeding om de hond van voldoende voedingsstoffen te voorzien. Dat viel mee! Een dag later maar eens nagebeld hoe het met de hond ging. Ik kreeg te horen dat het na de prik alweer een stuk beter ging en dat de diarree bijna over was.

Dat laatste, het nabellen van patiënten, is ook iets wat ik in andere praktijken nog niet eerder zag. Persoonlijk vind ik het erg prettig om te weten hoe het is gegaan met mijn patiënt. Natuurlijk wil ik weten of de behandeling het juiste effect heeft gehad. En ik leer er zelf veel van. Op die manier kan een volgende patiënt profiteren van mijn "zelfgemaakte" kennis.

Inmiddels werk ik alweer enkele maanden bij Dierenkliniek Brouwhuis en het bevalt erg goed. Ik heb al heel wat verschillende dieren met heel diverse problemen langs zien komen. En dus ook al heel wat mensen gebeld. Dus zorg in ieder geval dat u uw telefoonnummer goed doorgeeft bij de balie!

Tot ziens bij Dierenkliniek Brouwhuis.

Stijn Peters, Dierenarts

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor