Deel 77: She is so Lucky

 

Het is maandag 3 augustus en de Dierenambulance komt bij ons in de kliniek met een gevonden hondje. Ik onderzoek haar en krijg meteen een lik in mijn gezicht. Behalve dat ik onmiddellijk ontdek wat voor een lief hondje het is, ontdek ik ook dat haar rechter dijbeen pijnlijk is. Na het maken van een röntgen foto blijkt dat haar dijbeen gebroken is en zie ik bovendien dat de botdelen geheel naast elkaar geschoven zijn. We besluiten haar op te nemen en in ieder geval zo snel mogelijk een pijnstiller te geven tegen de pijn en de zwelling. Uiteraard controleren we meteen met de chip-reader of ze misschien een chip heeft zodat we de eigenaar op de hoogte kunnen stellen. Helaas heeft ze geen chip en kunnen we dus niet achterhalen wie de eigenaar is.

Nadat de Dierenambulance, zonder resultaat, 3 dagen uitgebreid heeft gezocht naar de mogelijke eigenaar, hebben we samen met de Dierenambulance besloten om het lieve vondelingetje te gaan opereren. Er is namelijk geen enkele andere manier waarmee dit probleem te genezen is en niks doen dat kan een dierenarts ook niet over zijn hart verkrijgen. Het is donderdag morgen en ik bereid mijn operatie voor. Deze breuk kan het best met behulp van een metalen plaat en schroeven gerepareerd worden. Ik kijk welke plaat en schroeven ik nodig zal hebben. Het is heel belangrijk om voor de operatie al te weten welke plaat en schroeven je ongeveer nodig zult hebben. Een orthopedische operatie is toch van een hogere moeilijkheidsgraad.

Ik maak mijn incisie en prepareer de bloedvaten, spieren en zenuwen vrij. Tijdens de operatie blijkt dat de breuk er toch minimaal een week zit, want er zit al veel reactie op de beide uiteinden van het been, dat maakt de operatie wel gecompliceerder. De reactie gebieden moeten eerst schoon geschraapt worden voordat ik de plaat erop kan schroeven. Nu moet ik de botdelen goed tegenover elkaar positioneren, zodat we er geen O of X been van maken. Omdat het geen recente breuk is, zijn de spieren erg verkramd en is het moeilijk om ze te positioneren. Uiteindelijk lukt het om de uiteinden schitterend in positie te brengen om vervolgens de plaat erop te schroeven.

Na het sluiten van het operatieveld en het afkoppelen van de narcose komt het meest spannende gedeelte van de hele operatie namelijk de controle-foto. Met behulp van een röntgen foto kun je toch nog het best beoordelen of de plaat goed zit. Gelukkig zit alles perfect en kan ze wakker worden.

Ze heeft nog 1 dag bij ons in de kliniek gezeten en een weekend bij onze super gemotiveerde stagiaire paraveterinair Diana. Daarna heeft ze een enorm mooi tehuis gekregen en de naam Lucky gekregen. We zien haar af en toe nog met het nieuwe baasje voor de controle en ze doet het SUPER. De laatste keer dat ik haar zag sprong en rende ze weer vrolijk rond.

Tot ziens in Dierenkliniek Brouwhuis,

Matthijs Nipius

Previous page: Belevenissen | Next page: Deel 136: Punky: de kat met geluid uit zijn oor