Hypertrofische Cardiomyopathie

Hypertrofische Cardiomyopathie (HCM) is een hartafwijking die aangetroffen wordt bij alle katten zowel bij raskatten als bij niet-raskatten. De laatste jaren is het aantal HCM-gevallen bij een aantal rassen toegenomen.

Introductie
Het hart is een pomp die de bloedcirculatie in het lichaam verzorgt. Net als bij mensen heeft het hart van een kat vier compartimenten: de rechterboezem, de rechterkamer, de linkerboezem en de linkerkamer. De rechterboezem ontvangt bloed van diverse grote aderen en stuwt dit naar de rechterkamer. Door het samentrekken van de rechterkamer wordt het bloed naar de longslagader gepompt. Hierbij wordt het bloed van zuurstof voorzien, vervolgt zijn weg naar de linkerboezem en vandaar naar de linkerkamer waar het door samentrekking in de grote lichaamslagader of aorta wordt gepompt. Hiervandaan stroomt het bloed door de verschillende organen om zich via de holle aders weer te verzamelen in de rechterboezem. De hartkleppen zorgen er voor dat het bloed maar één kant uit kan en verhinderen dat het terugstroomt.

Hartproblemen bij katten
Het meest voorkomende hartprobleem bij katten lijkt cardiomyopathie (ziekte van de hartspier) te zijn. Er zijn 3 vormen van cardiomyopathie:

  • Hypertrofische vorm (Hypertrofische Cardiomyopathie), de hartspier verdikt: De meest voorkomende vorm. Bij HCM zijn de spieren van de wand van de linkerkamer in dikte toegenomen (hypertrofie). Dit veroorzaakt een toenemende verstijving in de linkerkamer waardoor die zich niet efficiënt kan vullen. Bovendien wordt de ruimte in de linkerkamer steeds kleiner met als gevolg dat minder bloed rond gepompt wordt en de ruimte in de linkerboezem vergroot. Hierdoor ontstaat o.a. een vergrootte kans op trombose. Door een drukstijging in de linkerboezem neemt de druk in de longvaten toe wat leidt tot vochtophoping in de longen en de borstkas. Tevens kan bij HCM een verdikking van de spieren waarmee de hartkleppen bevestigd zijn optreden en een abnormale beweging van de hart-kleppen ontstaan. HCM kan veroorzaakt worden door externe factoren. Een te snel werkende schildklier kan tot de verschijnselen van HCM leiden. Dit is eenvoudig vast te stellen door een bloedtest. HCM hoeft niet per se erfelijk te zijn maar bij HCM op jonge leeftijd moet toch gedacht worden aan een genetisch defect.
  • Restrictieve vorm, de hartspier verbindweefselt:Dit is een vorm van hartspierziekte waar bindweefselvorming in gedeeltes van de hartspier plaatsvindt. Het is een vorm die bij katten zeer zelden gezien wordt.
  • Gedilateerde vorm (Dilatorische Cardiomyopathie), de hartspier wordt slapper en dunner: Deze vorm kan veroorzaakt worden door een voedingsfout, namelijk een gebrek aan taurine. Door verhoging van het taurinegehalte in de commerciële voeders is deze aandoening nu zeldzaam geworden. Het wil echter niet zeggen dat een kat met DCM dit heeft gekregen door een voedingsfout, ook hier zijn meer oorzaken mogelijk. DCM wordt nu voornamelijk gezien bij oudere dieren. Het eerste verwijdt de linker kamer, in een later stadium verwijdt het hele hart.

Symptomen
Het is heel goed mogelijk dat een kat niet of nauwelijks symptomen vertoont. Het eerste symptoom kan een plotselinge dood zijn. De volgende klachten zijn mogelijk:

  • Benauwdheid
  • Versnelde ademhaling
  • Sloomheid
  • Ondertemperatuur
  • Onregelmatige, zwakke of niet te voelen liespols
  • Verlamming van de achterpoten
  • Slechte eetlust / niet willen eten
  • Braken
  • Vermageren
  • Hartruis

Diagnose
Sommige hartproblemen worden opgemerkt door een ruis. Niet elke hartruis bij de kat is een teken van HCM. Maar ook niet elke HCM geeft een hartruis. Bij een kat verdacht van HCM wordt een ECG (hartfilm), bloeddrukmeting en een röntgenfoto gedaan. Voor katten in de fokkerij wordt daarnaast een screening uitgevoerd waarbij bij volwassen katten een echo van het hart wordt gemaakt.