Deel 100: Onze hond Sarah

Onze hond “Sarah”

Al 2 ½ jaar hadden we geen hond meer gehad. Onze laatste hond was een 17 jaar oud poedeltje dat we over hadden genomen nadat het sympathieke baasje was overleden. Daarna kwam het er even niet meer van. Druk, druk… Maar natuurlijk gaat het weer kriebelen. Ook misten we het buiten wandelen met de hond. De dagelijkse wandeling in het bos doet je even tot rust komen in de hektiek van onze dierenkliniek. Daarnaast hebben onze honden altijd een functie gehad in de bewaking van de kliniek en zijn ze bloeddonor voor ernstig zieke patiënten.

We hebben altijd  “overblijvers” van de kliniek als huishond gehad. Honden die gevonden waren en waar geen eigenaar voor kwam. Een hond die geopereerd was maar waarvan de eigenaar de hond nooit meer kwam ophalen. Hij bleek later in de gevangenis te zitten. Zieke dieren (maar wel te helpen dieren) die de eigenaar wilde laten inslapen en waar afstand van werd gedaan. Ook honden van fokkers of werkhonden die niet meer geschikt waren voor het doel waar ze voor werden gebruikt. We hebben er altijd veel plezier van gehad. Toen ons dochtertje Lieke nog niet was geboren hadden we vaak meerdere honden tegelijk.

Een puppy nemen kwam dan ook niet in mij op toen we besloten dat er toch maar weer een hond moest komen. Ik toog naar het asiel in Eindhoven. Daar zat een ongeveer 5 jaar oude Duitse Herder teef “Sarah”. De klik was er meteen. Dit moest de nieuwe hond worden. Sarah had maar één goed oog, maar dat was voor ons geen probleem. Sarah was door een auto aangereden en gevonden in de buurt van een kamp. Ik kreeg Sarah mee zonder dat er iets werd verteld over het ernstige probleem gedrag dat zij vertoonde.

Sarah bleek voor mij een superhond. Zelden heb ik zo een trouwe hond meegemaakt. In huis volgde ze mij overal. Zodanig dat ik wel eens medelijden had als ze voor de zoveelste keer weer opstond als ik weer naar een andere kamer liep. Ze lag aan mijn voeten als ik aan de computer werkte. ‘s Avonds ging ik later dan gebruikelijk naar bed omdat ik het heerlijk vond dat ze aan mijn voeten lag als ik nog wat voor de TV zat. Kortom het was helemaal mijn hond en ze had na een paar weken mijn hart helemaal veroverd. Ze week niet van mijn zijde en ze luisterde ook uitstekend ….behalve op twee essentiële punten. Ze had nooit geleerd om aan de lijn te lopen, nooit geleerd om buiten haar territorium (ons huis en waarschijnlijk eerder het kamp) rustig mee te lopen.  Als ik de deur uitkwam begon ze al te blaffen en was ze één brok spanning. Door die spanning kon ze ook niet rustig aan de lijn lopen. Ze trok verschrikkelijk.  Erg vervelend was dat ze iedere hond die ze tegenkwam heftig aanblafte en mij daarbij soms omver trok. Als ze los was werd het nog erger: ze dook ze er bovenop alsof ze de andere hond wilde “killen”. Er gebeurde uiteindelijk wel niets maar voor de eigenaar van de andere hond was het verschrikkelijk om te zien.

Ik ben 3 maanden met een gedragstherapeut bezig geweest om dit gedrag in goede banen te leiden. Daarnaast ging ik ‘s ochtends vroeg soms wel om 5.00 uur al met haar lopen en ‘s middags of ‘s avonds nam ik haar met de auto mee naar een stil stukje bos. Dan kon ik haar tenminste even loslaten en kon ze haar stress even kwijt tijdens de wandelingen die voor ons beiden meestal een genot waren. Maar hoe goed ik ook probeerde uit te kijken of ik iemand met een hond tegen kwam, het is toch een aantal malen gebeurd. Dan schoot ze op die andere hond af en dook er boven op. Hoewel er gelukkig geen verwondingen waren werd ik heel begrijpelijk heftig uitgescholden door de eigenaren……… Hoe kon ik als dierenarts zo onverantwoord zijn dat ik een dergelijke hond los liet lopen. Ze hadden helemaal gelijk en bij deze nogmaals mijn excuses. Ik heb wat afgejankt hierom.

Ik heb steeds gedacht het gaat mij wel lukken, ik hou vol. Sarah was me ondertussen zeer dierbaar geworden. Maar er gingen steeds meer dingen meespelen. Ik kwam er achter dat ze leed aan ernstige heupdysplasie, een slijtage in de heupen. Ze kon daar nog wel goed mee overweg, mogelijk juist door haar gespannen gedrag liep ze geheel op haar goed ontwikkelde spieren. Mijn echtgenoot wilde haar uiteindelijk niet meer uitlaten. Hij schaamde zich voor haar gedrag. Hij vond dat het er uit zag alsof hij met een scheldende vrouw over straat liep. Hij had gelijk. In huis begon Sarah na een maand te grommen als er anderen bij mij en haar in de buurt kwamen. Ook daar moest aan gewerkt worden want hoewel ze nooit is uitgevallen naar mijn dochtertje was dit onacceptabel gedrag. Je kon haar rustig in de auto meenemen of er een tijdje in laten liggen. Toen we echter ons dochtertje naar ponykamp brachten en ze even kort alleen in de auto achterbleef, zag ze buiten de auto een andere hond en heeft ze het interieur van de auto van mijn man voor een deel gesloopt. Begrijpelijk…. maar voor mijn echtgenoot zeer ongewenst gedrag.

Op een morgen liep ik al vroeg met haar langs het spoor in een gedeelte waar alleen voor en achter mij mensen en honden konden aankomen. Ik hield het als gewoonlijk scherp in de gaten. Ze was los. Echter op de terugweg kwam er een klein wit hondje de hoek om. Ze schoot er op af en dook er boven op. Ik gilde: “er gebeurt niets!”. De eigenaresse schrok hevig en gilde ook. Gelukkig waren er geen verwondingen en was haar hondje alleen erg geschrokken. Ik heb daarna nog een tijdje met de eigenaresse gepraat en duizend maal mijn excuses aangeboden.  De terugweg heb ik gehuild. Ik voelde… Dit was ook voor mij de druppel.

Ik ben die ochtend met de gedragstherapeute (onze assistente Annemieke) om de tafel gaan zitten. De harde lijn, een hondenschool waar haar gedrag mogelijk hardhandig werd aangepakt leek ons beide geen optie voor deze gespannen maar eigenlijk zachtaardige hond. Terugbrengen naar het asiel Eindhoven kon ik haar niet aandoen. Herplaatsen zou zeer moeilijk gaan. Buiten alleen nog aan de korte lijn uitlaten (met de lange lijn trok ze mij omver) was ook geen mogelijkheid. Ze moest juist door spelen en wandelen die spanning en stress in haar kwijt raken. Maar andere honden en eigenaren blootstellen aan haar agressieve gedrag kon ik ook niet meer.

Als in een trance heb ik haar in onze huiskamer ingeslapen. Nog lang heb ik er veel verdriet over gehad en ook met het schrijven van dit verhaal vloeien de tranen. Vaak heb ik gedacht had ik het maar niet gedaan. Soms kun je al in korte tijd intens van een dier houden. Het is eigenlijk heel mooi dat het gebeurt maar het doet pijn bij het afscheid.

Na 2 maanden zijn we weer op zoek gegaan naar een nieuwe hond. Ik wilde weer een Duitse Herder. Net zo donker als Sarah. Eigenlijk wilde ik Sarah terug. Via via hoorden we van een fokker in de buurt. Daar hebben we Reza gekocht. Een lieve kleine Duitse Herder pup. Het is een schatje maar het duurt toch nog even voor zij de plek in kan nemen van haar voorgangster.

Hanneke Moorman, dierenarts