Deel 121: Voor de Tijgers

Begin november stond Circus Renz in Helmond. En het circus had ook weer een heleboel dieren meegenomen. Naast de meer alledaagse kip, varken, geit en paarden hadden ze ook nog een olifant en tijgers bij zich. En net zoals bij alle dieren, hebben ook de dieren van het circus wel eens een dierenarts nodig. Zo waren nu de tijgerwelpjes aan de beurt voor hun vaccinatie.

Het is natuurlijk wel even vreemd als je telefonisch wordt gevraagd om enkele tijgers te komen onderzoeken. Normaal hebben we wel eens te maken met een "tijger" in de spreekkamer, maar dan gaat dat meestal om de naam of het gedrag van een kat. Nee, de tijgers waarvoor circus Renz onze hulp inriep waren Bengaalse tijgers. De echte tijgers! Nou had ik wel wat ervaring met tijgers, doordat ik jaren geleden in een Artis en Dierenpark Amersfoort stage had gelopen. Maar dat was weer even geleden.

Die middag reed ik samen met een stagiaire richting het circus, dat dit jaar aan de Karel Doormanlaan stond. Met de auto reden we het wat drassige terrein op. Bij de tijgerkooi ontmoetten we de dompteur van de tijgers, de Duitse Hans Suppmeier. Hij vertelde ons dat een van de tijgerinnen vier maanden geleden twee welpjes had gekregen, Shiba en Bengal. De welpjes waren tijdens de tour van het circus geboren. Nu waren ze nog redelijk tam. Maar in een speelse bui vlogen ze geregeld naar de broek van hun verzorgers. En dat is geen pretje als een 20 kilogram zware kat naar je benen vliegt. Daarom stond er ook een stevig hek rond de transportwagen van de tijgers.

Wij mochten in ieder geval langs de hekken het buitenverblijf van de tijgers in. Daar werd eerst Shiba, de vrouwelijke tijgerwelp, uit de wagen gehaald. Moeder keek intussen vanuit haar goed beveiligde kooi toe wat wij aan het doen waren. Shiba werd vastgehouden door haar verzorgers, zodat ik dicht bij haar in de buurt kon komen. Ook al was Shiba nog maar vier maanden oud, ze had al flinke klauwen en hoektanden. Ik controleerde de chip, luisterde naar haar longen, voelde in haar buik en nam haar temperatuur op. Daarna kreeg ze haar enting. Net zoals andere katachtigen werd ook Shiba gevaccineerd tegen de kattenziekte, niesziekte en hondsdolheid. Na haar prik mocht ze weer terug de kooi in.

Daarna was Bengal aan de beurt, het broertje van Shiba. Hij was nog iets levendiger en speelser dan Shiba. Het onderzoek verliep prima, maar met de prikken reageerde hij toch. Onder een luid gebrom deed ik mijn werk. Maar zodra ik klaar was, was alles weer goed en stond hij weer rustig op om verder te spelen. Shiba mocht nu ook weer het buitenverblijf in. Ik probeerde nog een foto van Bengal te maken toen hij lief in het gras lag, maar zodra hij mij zag dacht hij: “Spelen!”. Ik was net op tijd uit de buurt van zijn klauwen. De foto werd wel iets onscherp.

Eenmaal buiten het verblijf van de tijgers moesten de dierenpaspoorten nog worden ingevuld. Terwijl ik daar mee bezig was stond er een radioverslaggever van Omroep Brabant achter me. Hij liep de hele dag al rond bij het circus om een reportage te maken. Daarbij waren de dieren natuurlijk ook een gespreksonderwerp. Hij wilde natuurlijk weten wat ik met het gegrom van de tijgers te maken had. Dat betekende dus dat ik live op de radio mocht vertellen wat ik gedaan had. Daarbij vroeg hij ook nog even naar het welzijn van de dieren in het circus. Ik legde uit dat het hier wel goed zat met de dieren. De tijgers krijgen namelijk voldoende beweging, meer dan in de gemiddelde dierentuin. Daarnaast zijn tijgers net zo lui als onze huiskat. Ze liggen het grootste deel van de dag te slapen. En als ze actief zijn, dan is dat omdat ze willen eten. In het circus moeten ze natuurlijk ook de piste in, waar ze hun kunsten mogen vertonen. En voor een goede beloning doen tijgers dat wel.

Na het vaccineren van de tijgers en het interview reden we weer terug naar de praktijk. Weer terug naar de “normale” patiënten.

Bekijk de foto’s en beluister het radioverslag van Omroep Brabant op de website

Tot ziens in de kliniek met uw tijgers,

Stijn Peters, dierenarts