Deel 138: Een nieuwe huisgenoot

Zomaar een dagje in Dierenkliniek Brouwhuis (138)

Een nieuwe huisgenoot

Al tijden had mijn dochter mij aan mijn kop lopen zeuren: "Pap, mag ik een pony?" Denkend aan mijn eigen jeugd en aan de vele, vele uren die de verzorging van een eigen paard met zich meebrengt was ik, al druiste het tegen mijn eigen gevoelens in, toch telkens sterk genoeg geweest om geduldig uit te leggen dat de verzorging van een eigen paard écht enige uren per dag kostte...... en dan had je er nog niet eens op gezeten. Natuurlijk bedacht ik me daarbij ook dat de kans reëel was dat ,nadat "het nieuwe" er vanaf was, vervolgens ikzelf degene was die die uren daarin zou moeten stoppen. Dochterlief had naast haar brugklas haar tijd namelijk ook nog hard nodig voor een aantal andere hobby's en vriendinnen. Nu gunde ik mijn dochter dat alles echt van harte, echter mijn eigen leven als eigenaar van een dierenkliniek en een aantal aanverwante werkzaamheden was echt onverenigbaar met die dagelijkse tijdsinvestering. Een onverbiddelijk "neen" was dus steevast het antwoord.

Nadat dochterlief had ingezien dat deze weg een soort "sleuren aan een dood paard" was kwam ze bijna een jaar geleden op het idee om dan maar te vragen of zij een jong poesje mocht hebben. Een tijdlang heb ik dat nog weten tegen te houden maar op een gegeven moment bleek het op de brugklas best wel aardig te gaan en vond ik wel dat een tegenprestatie op zijn plaats was. Ik sputterde nog wel dat ik betwijfelde of zij wel tijd had om de kattenbak schoon te houden en dat een kat ook dagelijks aandacht nodig had, maar wist eigenlijk al dat ik kansloos was. Aangezien zij eind november jarig zou worden leek me dat dan wel een gepast verjaardagskado. In ieder geval bedong ik dat zij op internet eens goed ging uitzoeken wat voor een kat zij wilde hebben en dat ik er alleen mee in zou stemmen als het een kat was die een bijzonder leuk karakter had. Uiteraard vond zij vervolgens een kat waarvan alleen in de VS een fokker voor handen was dus begon ik maar een beetje bij te sturen.
Vanuit mijn praktijk kende ik een fokker die Oosterse Korthaar katten fokte. Dit ras staat vanwege het karakter bekend als "De Hond onder de Katten. Erg sociaal, levendig en een schitterende atletische, statige gestalte met bijzonder mooie kleur ogen. Dus maar eens een afspraak gemaakt en met mijn dochter naar hem toegegaan. Bij het zien van al die leuke katten die onmiddellijk kwamen kijken welke vreemde snoeshanen er nu weer in "hun" huis kwamen, waren we beiden direkt verkocht. Het enige nadeel was dat er een wachtlijst was voor kittens en dat de poes die in aanmerking kwam nog niet eens zwanger was.... De dracht zou zo'n 63 dagen duren en daarna zouden we ons kitten pas krijgen op een leeftijd van 14 weken, dus al met al bijna een half jaar na haar verjaardag. Maar dat mocht de pret niet drukken!

Ik zal u besparen hoe vaak ik te horen heb gekregen: "Pap, wanneer komt Savannah (zo was het kitten door mijn dochter gedoopt) nou", en natuurlijk moesten we op "kraamvisite" en daarna nóg een paar keer om te bewonderen hoe goed Savannah "groeide"  maar op een gegeven moment was het zover en kwam de fokker ons kitten tezamen met verkoopovereenkomst, stamboompapieren én met een heel aantal goede adviezen, brengen. Wat een feest!

Ik moet zeggen dat ik sindsdien zelf ook helemaal "verkocht" was. Wat een verschrikkelijk leuk diertje; nieuwsgierig, onbevreesd, zich totaal op zijn gemak voelend bij alles en iedereen. Alleen Reza, de herdershond, dat moest even wennen. Maar ook dat was een kwestie van slechts enkele dagen.
De fokker had ons al gewaarschuwd, dat Savannah wel hééél erg ADHD was en dat was niets te veel gezegd. Een uur spelen met een propje papier, eindeloos op een vlieg jagend en altijd nét even eerder op de stoel springen die je voor jezelf had uitgezocht en zo kan ik blijven doorgaan.

Volgende keer: De oorpoliep van Savannah en alles voor de gezondheid van een jong kitten.

Geert Moorman, dierenarts
Dierenkliniek "Brouwhuis