Deel 139: Een oorpoliep

Zomaar een dagje in Dierenkliniek Brouwhuis (139)

Een oorpoliep

De vorige keer heb ik verteld hoe het Oosterse Korthaar kitten Savannah in ons gezin terecht is gekomen en vooral: hoeveel plezier en vreugde we daaraan beleefden. Het was een uiterst vrolijk onbevangen, levendig en blij diertje dat het heerlijk vond om de wereld te ontdekken (en ons op de proef te stellen).

Natuurlijk had het zijn eerste enting tegen Katte- en Niesziekte al bij de fokker gehad op 9 weken leeftijd en die had haar ook netjes op 3, 5 en 7 weken leeftijd ontwormd zoals dat bij jonge kittens dient te gebeuren.

Toen we haar bij ons kregen was ze12 weken en dat betekende dat ze na enkele dagen haar tweede Katte-Niesziekte vaccinatie kreeg en bovendien kreeg ze een microchip onder de huid. We waren wel van plan om haar in huis en op ons terras te houden maar je kon per slot nooit weten of ze niet toch eens uit huis zou weten te komen. Als ze dan gevonden werd zou het nummer van de chip ervoor zorgen dat wij haar hopelijk weer zouden terug krijgen. Ook zorgden we dat ze elke maand ontwormd werd. Het leek een heel gezond kitten waar we ons geen zorgen om hoefden te maken.

Uiteraard had ik Savannah goed nagekeken: ogen, oortjes, neusje, vacht, naveltje en had goed naar haar hartje en longen geluisterd. Er was mij niets bijzonders opgevallen en alles was schoon. Ze at haar blikvoer goed en met brokjes deed ze wat omslachtiger maar ze was zeker niet te mager.

Al na een week merkte ik dat haar linker oor af en toe wat minuscule gele korstjes had, net als de kleur van oorsmeer maar dan wat harder. Nu ben je altijd alert op een oormijtinfectie maar daarbij heb je donkere oorsmeer en -korstjes. Toch merkte ik de dat die korstjes niet minder werden en ze begon ook af en toe met haar kopje te schudden. Tijd dus om maar eens in het oor te gaan kijken.
Met een otoscoop hebben we in haart oortje gekeken. Er bleek een woekering achter het trommelvlies te zitten die het trommelvlies had geperforeerd en als een soort rode kers zichtbaar was in de diepte. Nadat we haar onder narcose hadden gebracht hebben we de poliep met een speciaal tangetje eruit gehaald. Dat hebben we de weken erna nog een keer of wat herhaald maar helaas groeide die echter telkens weer aan en op een gegeven ochtend kwam ik in de kamer en liep Savannah alsof ze dronken was. Af en toe viel ze zelfs helemaal om. Giftige planten heb ik uiteraard niet in huis en andere gevaarlijke stoffen kon ze ook niet bijkomen dus een vergiftiging leek niet waarschijnlijk. Het moest dus wel een middenoorontsteking zijn, waarbij het evenwichtsorgaan was aangedaan. Dan moest die poliep wel van heel diep komen......
Uiteindelijk heb ik Savannah meegenomen naar Drachten waar een vriend van mij een MRI heeft. Daarmee kon de poliep perfect in beeld gebracht worden waarna een operatie volgde vanuit de keel via de schedel naar de gehoorgang, jawel best gecompliceerd dus. En een pietepeuterig precisiewerkje. De operatie leek goed geslaagd maar jammer genoeg bleek ze de dagen erna toch last te hebben van een beschadigde zenuw waardoor ze haar linker oogje niet meer dicht kon doen, haar linker oortje wat afhing en niet kon bewegen en ook haar snorhaartjes links niet. Mijn vriend verzekerde mij echter dat na de operatie deze complicatie niet aanwezig was en dat de kans dus groot was dat dat wel zou herstellen.

We zijn nu 30 dagen verder en gelukkig is de poliep tot op heden niet meer teruggekomen. En de zenuw: Het heeft echt 3 weken geduurd maar ik durf te stellen dat alles weer voor minstens 95% tot 100% funktioneert. Alleen een plek links op haar keel waar de haartjes wat korter zijn duidt erop dat ze geopereerd is en het evenwicht is gelukkig ook weer helemaal hersteld.

Mijn dochter en ik zijn maar wat blij dat ze weer over de meubels en kasten sjeest en als er eens wat sneuvelt........nou ja, dat hoort er toch bij.....bij een gezonde kat?

Geert Moorman, dierenarts
Dierenkliniek "Brouwhuis

Wilt u meer weten over Dierenkliniek "Brouwhuis" zie dan ook www.dierenkliniek.com