Deel 141: Aanvallen

Zomaar een dagje in Dierenkliniek “ Brouwhuis” (141)

Collega Stef had het er vorige keer al over: soms lijkt het wel of een bepaalde aandoening ‘in de lucht hangt’. Zo was het ook de afgelopen dagen. Meerdere telefoontjes kwamen binnen van ongeruste eigenaren omdat de hond last had van (epileptische) ‘aanvallen’. 

‘Aanvallen’ kunnen verschillende oorzaken hebben. Als dierenarts is het belangrijk te achterhalen uit welk orgaan dit probleem voortkomt.
Een jonge hond bijvoorbeeld, die de klachten vertoont enkele uren na de maaltijd, kan een slecht werkende lever hebben. Bij oudere dieren die tevens vaak hoesten kunnen de aanvallen te wijten zijn aan een hartaandoening.
Leeftijd, ras en andere gelijktijdig aanwezige symptomen kunnen voor ons dus een belangrijke aanwijzing vormen. Een grondig klinisch onderzoek is steeds vereist, vaak aangevuld met een bloedonderzoek en/of een röntgenfoto.

Indien er geen onderliggende oorzaak van de ‘aanvallen’ gevonden kan worden, spreekt men van ‘primaire epilepsie’, zoals ook bij de mens voorkomt.
Het kan een behoorlijk akelig gezicht zijn als een hond zo’n epilepsieaanval krijgt: sommige honden staren enkel een beetje voor zich uit zonder nog te reageren op de eigenaar, maar andere honden liggen volledig op de grond en beven en trillen helemaal. Soms zie je ook fietsbewegingen van de poten, kwijlen en laat de hond de urine lopen. Voor uw dierenarts is het belangrijk om te weten wanneer en hoe vaak de aanvallen optreden, hoe lang ze duren en welke symptomen u precies ziet.


Soms echter is er wel een duidelijke reden te vinden voor de aanvallen. Zo was er Sonja, een chihuahua van 4 jaar. De eigenaar belde ons op omdat Sonja niet meer op haar pootjes kon staan en rilde over haar hele lichaam. Omdat zoiets zorgwekkend is, mocht de eigenaar onmiddellijk langskomen op de kliniek. Toen ze aankwamen was duidelijk te zien dat Sonja last had van erge spierkrampen. Hierdoor was haar lichaam verstijfd en kon ze amper reageren op haar omgeving. Bovendien was haar lichaamstemperatuur door de spiercontracties opgelopen tot bijna 41 graden, hetgeen potentieel gevaarlijk is. De eigenaar wist ons te vertellen dat zij enkele weken geleden bevallen was van een aantal pups. Dit was een belangrijke aanwijzing voor ons. Een moederdier dat veel melk produceert voor haar jongen heeft hiervoor veel calcium nodig. Wanneer de vraag van de groeiende pups om melk te groot wordt, zal het calciumgehalte in het lichaam van het moederdier te sterk dalen. Dit uit zich in spierkrampen zoals ook Sonja vertoonde. Een infuus met extra calcium is dan de oplossing. Ook hebben we haar lichaamstemperatuur laten dalen door haar direct in een koele omgeving te leggen met een ventilator die verkoeling bracht. Enkele uurtjes later was ze weer de oude en kon ze terug naar huis. De pups mogen geen melk meer drinken bij haar, maar krijgen voortaan lekkere blikvoeding.

Joke Jolling
Dierenarts
Dierenkliniek Brouwhuis