Deel 142: Goede voornemens

Zomaar een dagje in Dierenkliniek "Brouwhuis" 142
 
Weet u wat het verschil is tussen een paard en een ezel als het over stress gaat? Ze hebben elk hun eigen manier van reageren. Als een paard schrikt zal het in actie komen en steigeren en bokken. Een ezel daarentegen zal ‘bevriezen’ en stokstijf blijven stilstaan. Dit verschil zien we ook bij honden... Of bij katten: sommige katten komen binnen in onze kliniek, ondergaan de nodige onderzoeken gedwee en geven zich helemaal over, alsof ze verlamd zijn van angst. Andere katten echter doen precies het tegenovergestelde.
De eigenaar van Zorro, een knappe kater van 6 kg kwam langs met de klacht dat de kat niet goed at en minder aanhankelijk was dan gewoonlijk. Onderzoek van de kater en inspectie van de mond liet zien dat zijn tandvlees erg ontstoken was. Begrijpelijk toch, dat je dan wat chagrijnig bent? … Enkele prikjes zouden het probleem moeten verhelpen. Zo gezegd, zo gedaan. Zorro wilde wél even laten weten dat hij akkoord was met de gang van zaken. Mensen die op dat ogenblik in de wachtkamer zaten moeten gedacht hebben dat ik hem wilde vermoorden! Maar goed, met veel geblaas en gebrom kreeg hij de medicatie die hij nodig had en waar hij van zou moeten opknappen.
Helaas loopt het in het leven niet altijd zoals je het plant. Zorro reageerde niet helemaal zoals gehoopt op de medicatie. Dus moest bovenstaand scenario nog een keer herhaald worden. Wat zijn humeur natuurlijk niet ten goede kwam. Uiteindelijk besloten we, na overleg met de universiteit, de kiezen te trekken omdat deze de prikkel waren voor het tandvlees om telkens opnieuw te gaan ontsteken. Deze aandoening treedt de laatste jaren steeds vaker op bij katten en een echte oorzaak is tot op heden nog niet gevonden. De enige remedie is het rigoreus verwijderen van de elementen waarvan de wortels zijn aangetast. Onbehandelde dieren hebben namelijk zoveel pijn aan die tanden dat ze uiteindelijk alle voedsel gaan weigeren en enorm vermageren.
Een kat die een aantal dagen niet eet krijgt weer andere problemen. De benodigde energie wordt dan gehaald uit de vetreserves hetgeen aanleiding geeft tot leververvetting en afname van eetlust... met soms een dodelijke afloop. Er moest dus ingegrepen worden.
Enige medewerking van de patiënt zijn kant was echter teveel gevraagd, want Zorro was het er duidelijk niet mee eens. Gewapend met lederen handschoenen (het spreekwoord moet toch ergens vandaan komen) en een fixatiekooi konden we hem - uiteindelijk en zonder al te grote stress onder verdoving brengen en hem verlossen van zijn pijnlijke probleem.
Enkele weken later bracht de eigenaar Zorro voor zijn jaarlijkse vaccinatie en hij had het me duidelijk nog niet vergeven! Oog om oog, tand om tand (vergeef me de beeldspraak) moet hij gedacht hebben. Ik dacht nog even: bijten kan hij mij in elk geval niet meer, maar ondertussen had hij al, als een echte tijger, vakkundig zijn nagels in mijn arm geboord.
Hoewel ik het allemaal voor zijn bestwil gedaan heb mocht ik ook niet verwachten dat Zorro die verbanden ook allemaal wist te leggen en dus vergeef ik het hem.
Gelukkig zijn er heel veel patiënten die op een "dankbaardere" manier reageren en zoals u zult begrijpen ben ik daar niet rouwig om. En Zorro??? Misschien maakt hij voor het nieuwe jaar wel goede voornemens.
Ik wens u, mede namens al onze medewerkers van Dierenkliniek Brouwhuis, hele fijne feestdagen en een goed en gezond 2012 toe.

 


Joke Jolling, dierenarts