Deel 143: Soms zijn dingen niet wat ze lijken

 

Zomaar een dagje in Dierenkliniek "Brouwhuis" (143)
‘Soms zijn dingen niet wat ze lijken’

Spikey is een reu die in de 13 jaar van zijn bestaan nauwelijks ooit een beroep heeft hoeven doen op de dierenarts. Een gezond beestje dus! Zijn eigenaar schrok zich dan ook het apelazarus toen ze hem op een doordeweekse woensdagochtend volledig verlamd in zijn mand aantrof. Hij was nauwelijks aanspreekbaar, lag op zijn zij te rillen en had zijn urine laten lopen. Natuurlijk een erg dramatisch beeld, zeker als je bedenkt dat hij de avond van tevoren nog gewoon zijn avondwandeling had gemaakt zonder dat er iets aan de hand was.

Behoorlijk geschrokken en geëmotioneerd wist de eigenaar de weg te vinden naar onze kliniek. In het achterhoofd de mogelijkheid dat er niets meer aan te doen was en dat ze Spikey zou moeten in laten slapen. Na een grondig lichamelijk onderzoek was duidelijk dat het om een neurologisch probleem ging genaamd ‘polyneuropathie’; Spikeys zenuwstelsel liet het plotseling, om een nog onbekende reden, afweten. Ieder weldenkend mens zou bij de aanblik van het arme hondje, zonder controle over zijn ledematen en nat van zijn eigen urine, geen seconde hebben getwijfeld als wij hadden geadviseerd om hem in te laten slapen. Maar gelukkig hebben we dat niet gedaan. Het komt namelijk voor dat in bepaalde gevallen waarbij deze aandoening acuut ontstaat er bijna volledig herstel plaats vindt. We hebben dus met de eigenaar afgesproken nog niet te snel onherroepelijke beslissingen te nemen. Spikey werd in onze kliniek opgenomen, er werd een infuus aangelegd en er werd een therapie ingesteld. Nu was het afwachten of er in de komende 24 uur verbetering zou optreden in de situatie.

Die avond werd Spikey nogmaals volledig lichamelijk onderzocht, en het leek er op alsof er nog weinig vooruitgang was geboekt. Hij lag nog steeds op zijn zij, kon nog niet overeind, liet urine lopen en wilde niet eten of drinken. De eigenaar werd telefonisch op de hoogte gebracht en voorzichtig op het ergste voorbereid. We besloten om de nacht nog af te wachten en het geheel de volgende ochtend weer te herhalen. Er moest dan wel verbetering zijn, anders zou de prognose toch erg slecht zijn.

Op donderdag ochtend gingen we meteen bij Spikey kijken, zou hij zich al een beetje herpakt hebben? De eerste aanblik was weinig hoopvol, hij lag nog steeds op zijn zij. Maar toen we hem wilden gaan onderzoeken krabbelde hij zowaar met zijn voorpoten overeind! Dit kon hij de dag ervoor absoluut nog niet. Er gloorde wat hoop aan de horizon. We moesten echter nog niet te vroeg juichen, want over zijn achterpootjes had hij nog steeds niets te zeggen. Voorzichtig positief dus. Doch reden genoeg om de ingezette weg nog even voort te zetten.
Op donderdagmiddag wilde hij alweer wat eten en donderdagavond  probeerde we hem voorzichtig op zijn pootjes te zetten waarna hij even kon blijven staan. Zelf overeind komen lukte nog niet en lopen was nog helemaal niet aan hem besteed, maar vooruitgang is het toverwoord.

Op vrijdagochtend bleek de vooruitgang zich nog verder te hebben doorgezet. Spikey kon alweer zelf overeind komen, zij het wat klungelig. Lopen ging moeilijk, maar met een beetje ondersteuning kon hij wel een paar meters maken. Spikey mocht het weekend thuis doorbrengen onder de zorg van zijn toegewijde eigenaar.

Op maandag kwam kwispelend een hondje de wachtkamer binnenlopen, hier en daar nog een beetje instabiel maar dat zou slechts een kwestie van tijd zijn!

Soms zijn dingen niet wat ze lijken. Soms lijkt een situatie uitzichtloos maar kan er met de nodige inspanning en doorzettingsvermogen toch een (bijna) volledig herstel worden bereikt. Zo ook bij Spikey!

Stef Koolen, Dierenarts