Deel 144: Kerstversiering

Zomaar een dagje in Dierenkliniek “Brouwhuis” (144)

Het is maandagmorgen 8u30 en iedereen zit weer mooi op tijd rond de tafel in de vergaderruimte. Bij een kop thee wordt nog wat nagepraat en gelachen over het weekend en daarna bekijken we zoals gewoonlijk de agenda van de dag. Op maandag kan het nog al eens hectisch zijn, maar vandaag lijkt het rustig: collega Stef zou een hond castreren en ik had enkele entingen op het programma staan… . Om 10u30 zijn de patiëntjes al geholpen... . Wel érg rustig voor een maandag. En ja hoor, na de middag blijkt al gauw dat het slechts stilte voor de storm was.

We krijgen telefoon van een verontruste valkenier: een van zijn haviken heeft last van benauwdheid. Dit is natuurlijk niet iets dat kan wachten en bij aankomst in onze kliniek blijkt inderdaad dat het dier een erg pompende ademhaling heeft en soms zelfs een paarse tong krijgt. Om precies te weten waar we mee te maken hebben besluiten we een röntgenfoto te maken van de longen en luchtzakken. Hiervoor is wel een roesje met wat anaesthesiegas nodig, wat toch wel spannend is bij een benauwde vogel, dus iedereen is uiterst geconcentreerd. Gelukkig gaat alles volgens plan en kan de vogel terug mee naar huis. Een kuur antibiotica en een middel tegen schimmelinfecties moeten haar er bovenop helpen.

Even later komt een eigenaar binnen met zijn hond. De hond vertoont een aantal vreemde bulten op de schouder en de borst en de bezorgde eigenaar wil dit graag laten nakijken. De hond maakt verder geen zieke indruk, maar bij aanprikken van de zwellingen zien we dat deze gevuld zijn met bloed. Meteen is duidelijk dat het om een ernstig probleem gaat. De hond wordt opgenomen en krijgt een injectie om de bloedstolling te bevorderen. Zo snel mogelijk sturen we het bloed voor onderzoek naar het laboratorium om proberen te achterhalen wat deze klachten kan veroorzaakt hebben. Een vergiftiging? Een onderliggende tumor? Een erfelijk probleem? Gespannen wachten we op nieuws. Ondertussen houden we de hond nauwlettend in de gaten. Helaas merken we dat de bulten zienderogen toenemen in grootte, een teken dat de hond nog steeds aan het bloeden is… . Soms is tijd je grootste vijand: door het bloedverlies raakt de hond erg verzwakt en vóór het labo ons een diagnose kan geven, moeten we hem laten inslapen.

Hoewel iedereen erg aangedaan is door deze situatie en worstelt met een gevoel van machteloosheid, is er alweer een volgende patiënt die onze aandacht nodig heeft. Een jonge kater die al meer dan een week niet meer wil eten. Er moet dus ook hier iets ernstigs aan de hand zijn. En ja hoor, een röntgenfoto van de buik laat duidelijk zien dat de poes iets opgegeten heeft. Een operatie is onvermijdelijk om de darmobstructie te verwijderen. Gelukkig ziet het darmweefsel er toch nog gezond uit en is het niet nodig een stuk darm weg te nemen. Het volstaat om enkel het vreemde voorwerp uit de darm te verwijderen en wat blijkt… het is een stukje van een kerstslinger. 

Dezelfde middag komt er nog een slang met een uitpuilende einddarm, een hondje met blaasgruis en een kat met een beschadigd oog en belt een hondentijdschrift voor een interview. Voor één keer vind ik het niet erg wanneer het 20 u is en de dag erop zit: mijn hoofd zit vol en ik heb tijd nodig om deze dag te verwerken. Hopelijk is vandaag geen voorbode voor de rest van de week. Ik houd mijn hart al vast voor vrijdag de 13de.  Maar gelukkig valt die dag reuze mee. Met als hoogtepunt het vaccineren van 10 erg schattige puppies. Zelfs de zwarte kat die nadien komt, kan me niet van gedachte doen veranderen: ik prijs me gelukkig met zo’n toffe job. En ik zou voor geen geld van de wereld willen ruilen.

Met vriendelijk groeten,

Joke Jolling
Dierenarts “Dierenkliniek Brouwhuis”