Folliculaire Conjunctivitis

 

We zien deze ontsteking vaker bij jonge honden en met name van de grotere rassen met wat dieper liggende ogen. Bij deze dieren wordt bijvoorbeeld tijdens een wandeling teveel stof en vuil verzameld in de ogen. Dit vuil stimuleert het afweersysteem in het bindvlies overmatig, zodat er kleine blaasjes (follikels) ontstaan. Deze blaasjes kunnen in grotere hoeveelheden werken als schuurpapier over het hoornvlies. Door de chronische irritatie van het hoornvlies ontstaat vervolgens een kenmerkende grijswitte ooguitvloeiing.

Symptomen

De ogen zijn te rood en er is vaak een grijswitte uitvloeiing uit de ogen waar te nemen. Bij onderzoek wordt het oog verdoofd en aan de achterzijde van het derde ooglid gekeken. De follikels zijn daar zichtbaar als kleine rode blaasjes. De hoeveelheid follikels varieert per dier. Daarnaast wordt het oog met behulp van een speciale kleurstof gecontroleerd op beschadigingen.

Behandeling

Allereerst moet gekeken worden of de oogleden wel een normale stand hebben ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de oogbol. Vervolgens moet gecontroleerd worden of er geen haartjes op de verkeerde plekken groeien of de verkeerde kant op groeien. Is dit niet het geval, dan raden wij het volgende aan:

  1. Ogen druppelen of zalven: In deze druppels of zalf zit naast een antibioticum ook een ontstekingsremmer om de overmatige afweer van het oog af te remmen. Mocht uw hond een ernstige beschadiging aan het hoornvlies oplopen, dan mag deze medicatie niet gebruikt worden, omdat dit de beschadiging sterk zal verergeren. Concreet wil dit zeggen dat, als de hond tijdens de behandeling meer last van de ogen krijgt, er direct een controle moet worden gepland!
  2. Ogen spoelen: Na het wandelen dienen de ogen uitgespoeld te worden met fysiologische zoutoplossing. Dit voorkomt opnieuw irritatie van de ogen.
  3. Electrocoagulatie: Als de hierboven beschreven behandeling onvoldoende werkt, wordt er overgegaan tot een chirurgische behandeling; onder narcose worden alle follikels afzonderlijk weggebrand met een speciaal apparaat.

Vaak is electrocoagulatie niet nodig en is het een kwestie van geduld en veel spoelen; de aandoening kan namelijk regelmatig opflikkeren totdat de hond volwassen wordt.