Deel 145: Rustig ademhalen

Zomaar een dagje in Dierenkliniek "Brouwhuis" (145)
“Rustig ademhalen!”

Het beloofde een rustige donderdag te worden. Collega Joke was aan het genieten van een paar vrije dagen en ik had een aantal afspraken om de dag te vullen. Een oogje nakijken, een paar entingen, een gebitsbehandeling, een röntgenologisch onderzoek van een achterpoot en nog wat dingen.

Aan het einde van de ochtend, ik was met mijn laatste afspraak voor de pauze bezig, komt de assistente plots de spreekkamer binnenlopen: ‘Stef, er komt zo nog een afspraak aan, ze zijn nu onderweg. Het is nogal dringend’.
Het bleek te gaan om een herdershond, een werkhond die zich tijdens een pakwerkoefening zo had opgewonden dat hij na de derde steloefening in een soort ademnood raakte. De eigenaar had snel door dat het niet goed ging en is meteen naar onze dierenkliniek gekomen.

Hier aangekomen was het voor ons meteen duidelijk dat het foute boel was. Kenzo kreeg haast geen adem meer en liep blauw aan. Het leek wel alsof er iets dwars zat in zijn keel. Er moest snel gehandeld worden, dit was echt een spoedsituatie! Kenzo moest zo snel mogelijk in slaap gebracht worden om zijn ademweg vrij te maken en zuurstof toe te dienen. Iedereen kwam meteen in actie: de zuurstof werd aangezet, spullen klaar gelegd. Er werd een infuus aangelegd in zijn voorpoot waarlangs de narcose werd toegediend, waarna Kenzo meteen weg zakte. Vervolgens werd er een ‘tube’ in zijn luchtpijp aangebracht waardoor zijn ademweg vrij was en er zuurstof en gasnarcose werd toegediend. Op dit moment was de acute noodsituatie in ieder geval getackeld. Maar Kenzo bleek door de opwinding en de ademnood ook oververhit geraakt te zijn. Zijn lichaamstemperatuur was gestegen tot boven de 43 ºC, zo hoog dat onze thermometer het niet kon meten! Dit is een levensbedreigende situatie! Er moest zo snel mogelijk gekoeld worden om te voorkomen dat er blijvende orgaanschade zou optreden. Vooral de hersenen zijn hiervoor erg gevoelig. Koude natte handdoeken op zijn lijf, alcohol op zijn voetjes en de ventilator op zijn buik. Langzaam maar gestaag zakte zijn temperatuur en na een klein uur narcose en koelen zaten we weer rond zijn normale waarde.

Tot zover ging het dus goed, nu was alleen de vraag of we op tijd waren geweest. Of zijn hersenen door de hoge temperatuur en het zuurstofgebrek niet blijvend beschadigd waren. Langzaam werd Kenzo uit zijn narcose gehaald met de eigenaar aan zijn zij. Maar hij werd niet goed wakker, kreeg een soort epilepsie-aanval en zijn ogen draaiden rond. Dit was niet zoals we gehoopt hadden. Hij kreeg wat kalmerende injecties waarna hij weer wat rustiger werd. Nu was het afwachten. Gedurende de rest van de middag lag hij alleen maar op zijn zij te janken, het ging door merg en been. Zijn hersenen functioneerden duidelijk nog niet goed, meer dan wachten en hopen op herstel konden we op dit moment niet doen.

’s Avonds ging het gelukkig weer wat beter, hij was weer rustig en zat rechtop. Hij was er nog niet, maar dit was hoopvol. We besloten hem nog een nachtje bij ons te houden aan het infuus. De volgende de dag was hij weer bijna de oude Kenzo! Het leek dus gelukkig mee te vallen met de schade, wat vooral te danken was aan het snelle handelen van de eigenaar die meteen naar ons toe kwam. Kenzo kon weer rustig ademhalen, net als zijn baasje en wij!
Pakwerkoefeningen zitten er helaas niet meer in, door zijn enorme drift is de kans op herhaling veel te groot. Een keer balanceren tussen leven en dood is meer dan genoeg, vond gelukkig ook de eigenaar.

Stef Koolen, Dierenarts

Wilt u meer weten over dierenkliniek Brouwhuis kijk dan op www.dierenkliniek.com